Heç baxmayın, fikir verməyin yazdığım yazılara hopmuş hüznə...
Hər şeyə baxmayaraq, şanslı və xoşbəxt biriyəm mən
Amma Çox yandı,çarəsiz oldu ürəyim, baxdığım hər yerdə sevdiklərimin, dəyər verdiklərimin üzünü göstərdi mənə sevgi...Həsrət və həsrət...
Parıldayan ulduzlarla dolu idi mənim səmam...Sadəcə zülmət bir qaranlıq buraxdı ürəyimdə itirdiklərim...Bir daha əsla doldura bilmədim onların yerini...
Heç kimdən fərqli deyildi başımdan gəlib keçənlər...Hər kəs qədər ağladım, hər kəs qədər yandım. .
Yağışda islanmadan torpaq yaşıllaşmaz axı...
Baxmayın yazılarıma hopmuş hüznə...
Əslində xoşbəxt bir uşaqdım mən..Xoşbəxt və şən bir ailənin sevgisiylə böyümüşdüm…
Hayat həmişə verirdi amma alacağı günləri də heç düşünə bilməmişdim.
Hayatımdan gedənlərə hirslənmirəm, öyrətdikləri hər şey üçün minnətdaram...Bir zamanlar çox güldüyüm üçün idi yola salarkən axıtdığım göz yaşlarım... Paylaşdıqlarım qədər qiymətli idilər...
Paylaşa bilməyəcəklərimin adı idi həsrətdir...
Çirk tutsa da, kin tutmaz ürəyim...
Baxmayın, yazılarıma hopmuş hüznə....
Şanslı biriyəm mən əslində...Mükəmməl bir ana və ata, mehriban bacım,qardaşımla. ..Həm böyük, həm də çox xoşbəxtdir ailəm...
Böyük pəhləvan kimi bir həyatın qarşısında asan-asan yerə gəlməz kürəyim, nə etsə etsin asan imtina etmərəm bu həyatdan..
Az şeydirmi, bitəcəyini bildiyin bir həyatı son nəfəsə qədər paylaşmağa hazır olmaq...Və baş əyməmək ölümə, sonsuza qədər, sevib xatırlayaraq...
Baxmayın kədərlənib belə incilmələrimə. ..Yağmur yağar torpaq iy verərəm, günəş açar çiçək kimi gülümsəyərəm...
Yalnız, günəşli günlərdə qələm almaz əlinə bu ürək...