Nə qədər çox acı var ürəyimizdə çoxalan nə qədər çox sızı! Keçmişin izləriylə çirklənir ürəklərimiz. Peşmanlıqlarımız tel hörgülərlə düyünləmiş ürəyimizi çıxa bilmirik. Ondandır bəlkə də eşqə küskünlüyümüz və heç səbəbsiz vaz keçişlərimiz hələ heç başlamadan.
Böyük ürəklərin kiçik sevdaları olmur. İçinə bütün dünyanı sığdıracaq könüllər bütün dünyaya çatacaq qədər sevir amma layiq olmayanları.Sonra bir vurğuna düşür ürək elə qırılır ki; ən qəddar düşməni kimi qaçır eşqdən.
Halbuki o ürkmüş ürəklərin nə böyük və geniş yerləri var ayıracaq sevdaya! Halbuki o ürəklər nə sonsuz sevə bilərlər bəzilərini!Keçmişin izləri yerləşincə ürəyin orta yerinə və öz hökmdarlığını qurunca o boşluqda bir daha sevə bilmir insan sərhədsizcə.Yox olub getmiş bir nəsil kimi itirik həyatın dövranı içində. Daha çox sovruluruq fərqində olmadan və daha çox əzab çəkirik tənhalığımızda.
Təklik də gözəldir əslində amma çoxu ziyandır. Elə bir alışar ki insan səssizliyə səssizlik üstünə qurulu zənn edər ömürü.Hər ürək əkilməyi gözləyən torpaq kimidir özündə bir az su verilsə bir az günəş işığı; hansı toxumu əksən çiçəklənər üç gündə. Hansı torpağa dəyər vermiş ki insanoğlu? Üstünə bina qurmuş ağac əkmək yerinə.
Keçmişin izləriylə çirklənirik qorxuruq eşqdən sevməkdən. Hamımızın özüncə haqlı səbəbləri var əlbəttə amma bu nizam belə sürdükcə eşqdən də heç xəbər alına bilməyəcək o gün gəldiyində. Ona görə həll məğlub olduqca daha çox sevməkdə yenidən sevməkdə…