Uşaq ikən nə qədər çox qaçardım...Həqiqətən çox xoşbəxtdim... Hər uşaq kimi mənim oyuncaqlarım, mənim maşınlarım, mənim paltarlarım... Hər şey ''mənim'' deyərdim... Bir mən sahib idim sanki hər kəsdən əvvəl hər şeyə...
Həyatdan, yaşananlardan xəbərsiz öz kiçik dünyamda qaçardım dörd bir tərəfə, oyunlar oynayardım günlərlə... Yıxılardım hərdən, anam əlimdən tutardı sonra qalxardım..
Yaralanardım... Ağrıyardı canım, çox ağrıyardı,ağlayardım... Yenə o günlərdən biriydi...
Məndə izi qalacaq olan yaranın, imzasının atıldığı gün...
Böyük bir velosiped yarası... Ayağımda həm də... Çox incittmişdi məni çox...
Susmaq bilmədim, bilmədim... Susmadı dillər, susmadı ''ana ana!'' deyən dodaqlar, qurumadı zeytun gözlərdəki yaşlar... ''Keçəcəkmi bu ağrı, keçəcəkmi bu yara?'' deyə soruşdum anama gözlərimdə yaş ilə... ''Yaradı əlbəttə ağrıyacaq və keçəcək ağrısı... Amma izi qalacaq'' dedi.. Susdum... İçimi çəkə çəkə susdum... Dodaqlarımı büzüşdürdüm, sanki kiçik amma böyük bir adam kimi düşündüm... ''Ağrısı keçəcək amma izi qalacaqmış yaramın..'' deyə düşünürdüm daxilən... Uşaq dünyamda anamın söylədiyi bu sözü illər sonra eyni o ilk gün ki təsiriylə, qulaqlarımda zingildəyəcəyini təxmin edə bilməzdim... Niyə?Niyə?... Çünki, kiçikkən mən anama aşiqdim, indi isə ona aşiq oldum...
Yaralandım, ağrıdı canım... Qanadı dayanmadan... Velosiped yarasından betər idi... Yandırırdı məni, yanırdım... Öz-özümə ''Hansı yara daha çox ağrıtdı məni? deyirdim... ''Axx'' dedim ''axx''... Ana sən haqlıymışsan... Yaranın ağrısı keçər amma izi qalarmış...
Məgər böyüməklə mən kiçikliyimi təkrar yaşamışım... Uşaqlıq yaramın izlərini daşımış, indi də eşq yaralarımı əlavə etmişim üzərinə... Məgər ''Eşq'' deyilən üç hərflik duyğu velosiped yarasından daha çox yandırarmış adamı... Ağrısı keçər amma izi qalarmış...