əziyyət çəkən insanı daha insanpərvər biri kimi qələmə versək, bəlkə də yanılmarlq. Çünki, başqa bir canlını bu sual heç vaxt düşündürməmişdir. Hətta qəti surətdə demək olar ki, bu sual bizim insanlığımızı meydana çıxarır.

Belə ki, müəyyən yaş dövrlərinə təsadüf edən hadisələr, məsələn insanın yaxın qohumunu itirməsi, ağır yaşam tərzi, bir sıra uğursuzluqlar, işsizlik, ailədən və sevgidən məhrum olma və sair bu kimi faktlar insanda “həyatın mənası” anlayışının itməsinə gətirib çıxarır.

Həyatdakı bütün çətinlikləri aradan qaldırmaq qeyri mümkündür və biz həyatın mənasını itirmiş bütün insanlara ayrı-ayrılıqda kömək edə bilmərik. Yəni bizim, məsələn hər hansı bir işsizi və ya sevgilisi tərəfindən aldadılmış bir nəfəri axtarmamız vacib deyildir. Biz sadəcə həmin insanları inandırmalıyıq ki, həyat bütün çətinliklərə və zorakılıqlara baxmayaraq çox gözəldir, bunun üçün ümüdsüzlüyə qapılmağa dəyməz. Sadəcə olaraq insan bu vəzıyyətdən çıxmaq istəyirsə qarşısına hər hansı bir məqsəd qoymalı və onun həyata keçməsi üçün var gücü ilə çalışmalıdır. Məhz bu zaman atrıq insan həyatın mənasını anlamağa başlayacaq. Həqiqətən də, həyat çətinləşdikcə onun mənası daha da dərinləşir və həyat bir o qədər də gözəlləşir. Sonda Nisşenin düşündürən kəlamlarından birini qeyd etmək istəyirəm: “Əgər insan bilsə ki, nə üçün ona yaşamaq lazımdır, onda o hər bir hadisə üçün müəyyən qərar çıxara