bütün həyati mənafeyimizin özümüzdən başqasının ixtiyarına köçürülməsi, şəxsi həyatımızın mərkəzinin özünün yerdəyişməsi kimi əhəmiyyət kəsb edir. Sevgi ölümdən və ölüm qorxusundan daha güclüdür. Yalnız onunla, onun sayəsində həyat mövcud olur və hərəkət edir. Torpağın altına aparan yolda insanın əsəs əməli çalışmaqdır. Çalışmaq, irəliyə baxmaq, yaratmaq... Ən böyük həqiqət əməkdir. Yaratmaq ölümü öldürmək deməkdir. Əsil sevinc zəhmətdən sonrakı istirahətdir. Bəs bu vaxtı məlum olmayan yolculuqda insanın ən çox arzuladığı xoşbəxtlik nədir? Hər kəsin öz xoşbəxtlik qavramı var. Mənim fikrimcə xoşbəxtlik çətin, mübarizəli həyat yolunda arada dayanıb rahatca sinəyə çəkilən nəfəsdir. Bu barədə danışanda məşhur fransız filosofu Alber Kamyunun “Sizif” haqqında əsatiri yadıma düşür. “Allahlar Sizifi nəhəng bir daşı gecə-gündüz dağ başına qaldırmağa məhkum etdilər. Daş isə hər dəfə ordan təzdən aşağı diyirlənirdi. Allahlar əbəs yerə bu cəzanı seçməmkişdilər. Bilirdilər ki bu heç vaxt qurtarmayan və heç bir səmərəsi olmayan bir işdən ağır cəza olmaz. Gəlin Sizifi düşünək. Nəhəng daşı yerindən tərpətmək üçün son həddə qədər gərilmiş əzələlər, daşı yuxarı qaldırmaq və təzədən onunla birgə aşağı yuvarlanmaq və yüz dəfə dönə-dönə bu işi təkrar etmək..... Mən bu adamın ağır, nizamlı addımlarla öz bitib-tükənməyən əzablarına doğru necə addımladığını görürəm. Əgər o hər dəfə öz məqsədinə çatacağına ümid etməsəydi, onun əziyyəti də bu qədər sonsuz olmazdı. Elə zirvəyə hər dəfə çatmağın özü onu xoşbəxt etmək üçün kifayətdir. Və sonda.... Son elə son haqqındadır. Yəni...Ölüm. Dədə Qorqud onu bizə belə tanıtdı: “ Gəlimli-gedimli dünya, bir ucu ölümlü dünya. Ondan qorxmaq lazım deyil. Yoxsa yaşamağa dəyməz. Amma... "Göydə ol, yerdə ol fərqi yox bunun Torpaqsan, yenə də torpaqdır