yox idi. Həm də gülmürdü.
— Gül-mürdü.
— Hə. Ana uşağa baxanda həmişə gülür. Bax belə gülür.
Yenə hər ikisi güldü. Vasif İlkinin kefini azacıq da olsa düzəltmişdi. Hər ikisi də bu gün gələnlərin mənfi xüsusiyyətlərini deyib, özlərinə təsəlli verirdilər. Vasif yenədə ananın necə olduğunu təsvir edirdi. Əslində öz anasını təsvir edirdi. Buraya tərk ediləndə 3 yaşı var idi. Yaddaşında anasının siması uzun saçlı, gülümsəyən və yanağında xal olan qadın idi.
— O gəlsə sən onu tanıyacaqsan?
— Əlbətdəki, özü də o bizim ikimizidə aparacaq burdan.
— Bəs nə vaxt gələcək?
— Bilmirəm. Amma gələcək. Bax o qapıdan girəcək.
Hər ikisi çöldəki, qapıya baxırdılar. İlkin artıq ağlamırdı. Əksinə həyəcanlı idi. Nə də olsa qəlbində ümid doğmuşdu. Uzun saçlı, yanağında xalı, gülən ana bir gün bu qapıdan