ömrü yandırdı. Sənin və mənim ömrümü..Mənim ömrümü kül etdi hətta
dedin...Gözlərin dolmuşdu, başını yerə dikmişdin, yumruqların bir-birinə sıxılmışdı. Səni belə görmək mənə dünyanın ən dəhşətli ölümünü görməkdən daha ağır idi. Titrək səsin gəldi yenə:
-Olanları bilirsən. Borclu sayırdım özümü sənə. Mənə görə xoşbəxtliyini itirən insandan ayrı xoşbəxt olmağa haqq tanımırdım özümə. Hər şeydən imtina etdim. İndi yenə inad edirsən..
Nə deyəcəyimi bilmirdim. İki misranı xatırladım həmin vaxt. Həmin misraları ki, səndən mənə kiçicik bir kağız qalmışdı xatirə olaraq. Ötən xoşbəxt günlərimizdən birincə ilk dəfə küçədə yan-yana addımlayanda əlimi tutmuşdun, sonra qəfildən buraxıb məndən kağız qələm almışdın, orda xəyallarımızdan qaynaqlanan gerçəyə çevriləcəyini dəqiq bildiyimiz ( yaman da dəqiq bildik, fələk biz plan quranda yaman gülürmüş bizə ürək dolusu) zarafatla yan-yana “Bəyin imzası, Gəlinin imzası” yazmışdın və ikimizdə o kağıza imza atmışdıq. Sonra həmin o dəhşətli gün anlayanda ki, sən əbədilik mənim deyilsən daha o kağızın ardına hardansa ağlıma gələn iki sətir yazmışdım :
“Taledənmi küsək biz...?
Talesiz arzudanmı?”
İndi o misraları xatırlayırdım. Gözlərimə baxırdın sevgi dolu yalvarışla.. Bütün hisslərimi ürəyimdə boğmalıydım. Buna gücüm çatmalı idi.
-ÜMİDLƏRİNİ ARZULARIMIN YANINDA BASDIR!!!!- deyib ardıma da baxmadan addımladım.
Sənli hər dəqiqəm möcüzə dolu olmuşdu. Ən sonuncu dəqiqə olan bu dəqiqə də adətinə xilaf çıxmadı. Küçədə tanımadığımız bir göy qapının önündə rastlaşmışdıq səninlə. Səndən uzaqlaşmaq üçün ilk addımımı atanda göy qapılı həyətdən bir mahnı sədası yayılırdı...

“Açılmır səhər...
Sənsiz ömür bir