dünyanın ən pis oğlanı kimi hiss etdim! Mən heç vaxt başa düşməmişdim ki, sən məni sevirsən. Bəs mənə niyə demirdin? Həqiqətən, mən səni dost kimi çox sevirdim.



Və başqa həqiqət: mən sənə demək istəyirəm ki, şənbə günü, mən bizim görüşümüzü unutmadım və heç gecikmədimdə. Mən sadəcə küçənin küncündə dayandım, səni restorana tərəf gedən gördüm. Həmin an dünyanın ən gözəl qızı idin. Uzun saçların günəşin altında par-par parıldayırdı. Amma sən günəşdən də çox işıq saçırdın mənim üçün. Mən restorana girməyə qorxdum. Həm qorxurdum, həm də həyəcanlı idim. Ürəyim döyünürdü. Belə ki, mən sadəcə orada dayandım və suyu necə içdiyini, necə sakitcə oturduğunu seyr etdim. Səni hər on dəqiqədən bir saatına baxan gördüm və özümü günahkar hiss etdim, ancaq mən sadəcə səni müşahidə etmək istədim. Bilirsən? O bir saat yarımda mən səni sevdim və bildim ki, həyatımı sona qədər səninlə keçirmək istəyirəm. Sən elə gözəl idin…



Ancaq səni maşın vurandan sonra gözüm qaraldı. Bilmədim nə edim. Tez, getdim sənin yanına. Amma buraxmadılar yaxına. Hətta qədər qan içində də gözəl idin. Kimsə sənin nəfəs almadığıni söylədi. Və bu sözlər axırıncı eşitdiyim sözlər idi. Mən tez Golden Gate Körpüsünə sürdüm və indi ayağımın altındakı bu suyu seyr edirəm. Burada mənim məktubum bitir. Mən indi tullanacağam. Çünki sənsiz həyatın mənası yoxdur. Sənsiz yaşaya bilmərəm, mənim canım. Səni Sevirəm, həyatım! Stiv P.S. Ad günün mübarək! Düzdü...
Elə burdaca, Ella-nın ürəyi dayandı. Və bu məktub heç vaxt axıra kimi