haqqını halal etsin...............


Kocadere kəndinə böyük bir sarğı yeri qurulur. Kimi Urfalı, kimi Bosniyalı, kimi Sivaslı, kimi Halepli çox sayda yaralılar gətirilir. Bunlardan biri, Lapsekinin Beybaş kəndindəndir və yarası olduqca ağırdır. Çətin nəfəs alıb verməkdədir. Alçalıb yüksələn sinəsinə bir az daha tuta bilmək istəyiylə komandirinin paltarına yapışar. Nəfəs alıb verməsi getdikcə çətinləşər amma, dənə dənə sözlər tökülər dodaqlarından.

"Ölmə ehtimalım çox çox… Mən bir kompas yazdım… Yoldaşıma çatdırın…" Təkrar dərin dərin nəfəs alıb, dəfələrlə udqunar:

"Mən… Mən, kəndlim Lapsekili İbrahim Onbaşıdan 1 Məcid borc aldım. Özünü görə bilmədim. Bəlkə ölə bilərəm. Ölsəm söyləyin, haqqını halal etsin…" "Sən maraqlanma övladım" deyər. Komandiri, qanıyla qırmızıya boyanmış alınının əliylə oxşayar. Ancaq az sonra komandirinin qollarında qan itkisindən şəhid olar. Son nəfəsdə bir dəfə daha: "Mən ölsəm söyləyin haqqını halal etsin."

Aradan çox zaman keçməz. Oraya davamlı yaralılar gətirilir. Bunlardan çoxu daha sarğı yerinə çatmadan şəhid olur. Şəhidlərin üzərindən çıxan əşyalar, ləqəblər komandirə çatdırılır. İşdə yenə bir ləqəb və yanında bir kompas. Komandir gözyaşlarını daha silməyə fürsət tapa bilməmişdir. Kompası açar, hıçqıraraq oxucu və oxuduğu yerə yıxılar qalar. Əllərini yüzünə bağlayar; nə titrəmələrinə nə də gözyaşlarına maneə ola bilməz.

Kompasdakı qeyd:

Mən Beybaş kəndindən yoldaşım Xəlilə 1 Məcid borc verdim. Özü məni görə bilmədi. Bir az sonra hücuma qalxacağıq. Bəlkə mən dönə bilməm. Yoldaşıma söyləyin mən haqqımı halal etdim"....................