Bir zaman çox zəngin bir adam, uşaqlarına belə vəsiyyət edər:

- "Mən ölüb yuyununca, bu köhnə corablarımı ayağıma keçirin, mən bunlarla basdırılmaq istəyirəm."

Vaxt saat gəlir bu zəngin vəfat edər.

Cənazə yıxandıqdan sonra oğulları corabları al/götürüb gətirərlər:

Atamızın vəsiyyəti var, bu köhnə corabları ona geydirəcəyik. deyərlər.

Cənazəni yuyan müəllim əfəndi bunu qətiyyən qəbul etməz.

Bu səfər müftiyə çıxarlar. O da Dinimizdə belə bir şey yox. deyib rədd edər.

İstər istəməz, atalarının vəsiyyətindən imtina etmək məcburiyyətində qalarlar. Cənazəni dəfn edib qəbirdən evlərinə dönüncə qonşularından biri əlində bir məktubla gəlir :

- "Atanız çox əvvəllər bu məktubu, mənə verərək, mənim cənazəm basdırılıb oğullarım evə dönüncə özlərinə ver demişdi." deyər.

Məktubu açıb oxuyunca, atalarının ən son ibrətli dərsini bu ifadələrlə verdiyini görərlər:

- "Övladlarım, işdə gördünüz; köhnə corablarımı belə qəbirimə apara bilmədim. Ağılınızı başınıza alınıq. Nə edəcəksinizsə həyatda edib o biri aləmə göndərin. Aldanmaqda fayda yox."