Bir adam, dostunun qapısına gəlib, qapısını döyür.İ çəridən gələn səs:

-"Qapını döyən kimdir"- deyə soruşur.

Adam:

-MƏNəm, deyə cavab verən kimi, dostu:

-"Get, indi vaxtı deyil, sonra gəl deyir".

Adam qapıdan uzaqlaşır və bir il dostunun həsrətiylə yanıb alovlanar. Bir ilin sonunda dostunun qapısına təkrar gəlir. Rədd edilmə qorxusuyla qapını döyür.

İçəridən gələn səs:

-"Kimdi"- deyə soruşur.

Adam:

-SƏNəm, deyə cavab verir.

Dost, digərini içəri dəvət edir:

-"Madam ki MƏNsən, içəri gir. Ev dardı, iki adam sığmır", deyir.

Hansımızın SƏNəm deyə biləcəyi, ruhunu birləşdirə biləcəyi bir dostu var? Hansımız MƏNini SƏN etməyi bacara bildi? Həmişə MƏNlərimizlə davranırıq. Çox sevdiyimizi söylədiyimiz halda SƏNəm deyə bilmirik sevdiyimizə. Ya sevgimizdə bir problem var ya da MƏNimizdə. Əgər sevdiyimizlə SƏN ola bilsəydik, arada məsafələr olsa belə SƏNimiz həmişə yaxın olardı. Buna görə "gözdən iraq olan könüldən də iraq olar" sözü, SƏN ola bilməyən MƏNlər üçün doğru ola bilər. SƏN olmağı bacara bilsəydik maddi məsafələrin bir əhəmiyyəti olmaz, gözümüzdən iraqlıq, könülümüzdəki iraqlığa mane olardı.
"Gerçək eşq" də əslində budur. SƏN - MƏN deyil, sevdiyimizlə bir olmaq.