PEÇENYE OĞRUS(N)U


Bir gecə, qadının biri aerodromda gözləyirdi. Təyyarəsinin qalxmasına daha çox zaman vardı. Aerodromdakı dükandan bir kitab və bir paket peçenye götürüb özünə oturacaq bir yer tapdı. Özünü kitabına qapdırmış olmasına baxmayaraq, yanında oturan adamın ola bildiyincə cüretkar bir şəkildə ararlarında dayanan paketdən bir peçenye götürdüyünü fərq etdi; nə qədər görməməzlikdən gəlsə də.
Bir tərəfdən kitabını oxuyub peçenyesini yeyerkən, bir tərəfdən də gözü saatda idi. Peçenye oğrus(n)u peçenyeləri yavaş yeyerken, qadının qulağı da saat tik tak ses cixartmagindaydi; amma tiktaklar əsəbiləşməsini yenə də maneə törətmirdi. Öz-özünə düşünürdü; Nəzakətli bir insan olmasaydım, bu adamın gözünü göyərdirdim!
Hər peçenyeyə uzandığında, adam da əlini uzadırdı. Sonunda paketdə tək bir peçenye qalınca, Baxaq indi nə edəcək? dedi öz-özünə.
Adam üzündən əsəbi bir gülümsəməklə son peçenyeyə uzandı və peçenyeni ikiyə böldü. Qadın peçenyeni adamın əlindən bağlayar kimi götürdü və, Aman Tanrım, nə cüretkar və nə kobud adam; üstəlik bir təşəkkür belə etmir! deyə düşündü.
Həyatında bu qədər əsəbiləşdiyini xatırlamırdı. Təyyarənin qalxacağı anons edilincə, dərin bir nəfəs aldı və rahatladı. Əşyalarını yığdı və çıxış qapısına getdi. Peçenye oğrusuna dönüb baxmadı belə. Təyyarəyə mindi və rahat kreslosuna oturdu. Daha sonra kitabını götürmək üzrə çantasına uzandı. Birdən gözləri teeccuble açıldı. Gözlərinin qarşısında bir paket peçenye dayanırdı! Çarəsizlik içində inlədi; Bunlar mənim peçenyelimsə əgər; o birilər də onun idi və mənimlə hər bir peçenyesini paylaşdı! Kədərlə, üzr istəmək üçün çox gec qaldığını anladı.
Kobud və cüretkar olan peçenye oğrus(n)u özü idi.