Dörd şam yavaşca yanırdı..

Mühit çox yumuşaq idi və danışdıqları eşidilirdi.
İlki söylədi:
''Mən Barışam!''
Artıq kimsə mənim yanıq qalmamı təmin etmir. Sanıram sönəcəyəm.
Alovu sürətlə azaldı və tamamilə söndü.
İkincisi söylədi:
''Mən İnancam!''
Hər kəs mənim artıq lazımlı olmadığımı düşünür o səbəblə artıq daha çox yanıq qalmama ehtiyac yoxdur.
Sözlərini bitirən zaman, bir külək yüngülcə əsdi və onu söndürdü.
Kədərlicə üçüncü şam sırası gəldi və danışdı:
''Mən Sevgiyəm!''
Yanıq qalmaq üçün artıq gücüm qalmadı. İnsanlar məni bir kənara buraxdı və əhəmiyyətimi anlamadı.
Özlərinə ən yaxın olanları belə sevməyi unutdular.
Və heç zaman itirmədən söndü.
Qəflətən....
Bir uşaq otağa girər və üç şamın yanmadığını görər..
''Niyə yanmırsız, sizin sona qədər yanmanız lazımdır''
Bunu söyləyərək uşaq ağlamağa başladı..
Ardından dördüncü şam söylədi:
Qorxma mən hələ yanarkən, digər şamları da yandıra bilərik..
''Mən Ümidəm!''

Ümidin alovunun həyatınızdan heç vaxt sönməməsi diləyiylə.....