beyaz gül

eskiden güller hep beyaz acarmıs ve biryerde acan bi beyaz gül varmıs onada asık olan bi bülbül varmıs askını gidip söyleyemz daima uzaktan seyredermiş onu birgün canına tak demiş sölücem kabul ederse yanın da ömrümü vercem kabul etmezse oracıkta ölcem demiş gitmiş gülün yanına bülbül gül beyaz gül ben sana uzaun zamandır asıgım senle olmak senle yasamak istiyorum demiş gül ianamamıs kus ısrar etmş ama gül böle bişiy olmaz sen kussun ben gülüm olmaz olamaz demiş kus ozamn demiş kendimi öldüürüm gül anada inanmamıs ve kus yükselmiş ve kendini bosluga gülün yanına atmıs kus parcalanmıs ve kanları gülün üzerine sıcaramıs gül o günden son ra utancından kahrın dan ve üzerindeki kanlardan hep kırmızı acmıs İŞTE GÜLÜN HİAKAYESİ