Ucumuz bir yerde .......Men V ve N............

Saat gecə yarısını keçmişdi.Hər kəs yatmışdı.Heç kəs yox idi ətrafda.Bizi isə yuxu tutmurdu.Üçümüz:Men V ve N.Söhbət etməyə başladıq.Söhbət əsnasında V-nin məndən incik olduğunu başa düşürdüm.Mənə hər zaman yanımda olduğunu,mənə doğrunu,səhvi ayırd etmək üçün yol göstərdiyini,mənim yaxşlığımı istədiyini,mənimsə hər zaman ondan üz döndərdiyimi deyirdi mənə.Həm də elə deyirdi ki,sanki məni danlayırıi.Mən yenice onun doğru dediyini anlamağa çalışırdım ki,N söhbətə müdaxilə etdi.Sanki V-nin eşitməsindən qorxarcasına, mene pıçıldayaraq:"Sən əslində haqlısan,sənin başqa cıxış yolun olmayıb,eslində sən elə etməli idin,özünü günahlandırma"deyirdi.Men yene çaşırdım onlarin danışdıqlarından.Amma sanki V-nin mənə üzgün güzlərlə baxdığını hiss edirdim.N-nin isə sanki hiyləgər məqsədlər güden gözlərini mənə zillədiyini görürdüm.Amma həmin gün bir ömür mənimlə berebar olacaq o ikisinden birinin özümə dost təyin etməli idim.Mən əslində onlardan hansının haqlı olduğunu,mənim həqiqi dostum olduğunu her zaman bilirdim.N-nin bu sözləri heç də məni müdafiə etmək üçün olmadığını hər zaman bilirdim əslində.Mən bunu V-nin gözlərində görürdüm həmişə .Çünki V mənim VİCDANIM ,N isə NEFSIM idi.
İnsanı Biz yaratdıq və nəfsinin ona nəyi vəsvəsə etdiyini də bilirik. Biz ona şah damarından da yaxınıq.(Qaf surəsi,16-cı ayə)
Unutmayaq ki,Vicdanın səsi Allahın ,insanın içindəki səsidir.Allah bizləri ,"vicdanını özlərinə müəllim,nəfslərini isə şagird təyin ednənlərdən etsin"Amin!