İnsanoğlu bir gün; Vergülü itirdi : Söyledikleri birbirine qarıştı…
Nöqteni itirdi: Düşünceleri uzanıb getdi, ayıra
bilmedi onları.
Nida işaresini itirdi bir günde: Sevincini, öfkesini,
bütün duyğularını itirdi… Sual işaresini itirdi bir başqa gün: Sual vermeyi
unuttu. Her şeyi olduğu kimi qebul eder oldu…
İki nöqteni itirdi bir başqa gün: Heçbir açiqlama
vere bilmedi…
Heyatının sonuna geldiyinde, elinde sadece dırnaq
işaresi qalmıştı. “İçinde de yalnız başqalarının
düşünceleri vardı…”