Orta məktəbdə oxuyurdum. Qabaqdakı universitet həyəcanı bürümüşdü məni. Bununla əlaqədar hazırlıqlara gətməli idim və belə hazırlıqların birində gözüm bir qızı gördu. Bəlkə də hələ o yaşıma qədər mən elə aşiq olmamışdım. Hər halda ilk baxışdan aşıq olmaq bu olmalıdır. Gec də olsa, urəyimi açdım o qıza. Gün oldu dava etdik, gün oldu sevişdik. Hər gün dərsdən qaçıb, onu görmək üçün onların məktəbinə gedərdim. O da muəllimlərdən gizlin həmışə görüşə gələrdı. 5-10 dəqiqə də olsa, bir-birimizi görürdük. Onunla olanda dünyanın bütün dərd-qəmindən uzaq olurdum. Artıq o məndən biri olmuşdu. Onsuz özümü heç vaxt təsəvvür edə bilmirdim. Çox yox, 3 ilimizi belə keçirdik. Vaxt gəldı, taleyın üzü döndü. Həsrətində olduğum universiteti, tələbəlik adını qazandım. Yenə də hər şey yaxşı idi. Gün gəldi, 2-ci kursa keçdim. Bundan sonra hər şey pozulmağa başladı. Bir gün dostum qabağıma çıxdı, onunla bir sinifdə oxuyurdu. Dedi ki, eybı yox, nə bilim, qız çoxdur... Mən də bunu başa düşmürəm, deyırəm nə deməkdir bu?! O da mənə dedi ki, bəs bilmirsən, sevgilinə elçi gəliblər, atası və qız razılıq verıb. Ayağım yapışdı yerə. Amma içimdə barışa bilmirdim ki, bəlkə dostum zarafat edir. Onu orda qoyub evə gəldim. Əlimi telefona uzatdım, zəng etdim. Səsimdən bildi ki, mənəm zəng edən, heç salamıma cavab vermədən mənə dedi ki, niyə zəng etmisən, eşitmisən bəyəm? Eşitdiklərinin hamısı düzdür. indi getdiyim oğlan imkanlıdır, varlıdır, hər şeyi var. Həm də bizdə elə adət-ənənə var ki, atam kimə istədi, ona da getməliyəm". Axı heç kimi heç nəyə məcbur edə bilməz dedim. Əvəzində telefonu yerə qoydu. Düzdür, adət-ənənənin sevgimizə heç bir dəxli olmayacaqdı, amma nə etmək olar. O məni yox, pulu seçdi. Pula satıldı...((