Çox yoruldum! Həm də çox sıxıldım artıq! Başımı götürüb getmək istəyirəm. Kimsəyə xəbər vermədən, bir gecə vaxtı, əlimdə çamadan yola düşmək istəyirəm. Hər kəsin dərdi özünə böyükdü, mənim ki, mənə XXXL gəlir. Altında əzildiyim kifayət qədər dərd ağırlığı yoxmuş kimi, birdə könül əylə, söz dinle, söz danış, izah etdiyin qarışındakinə çatmasın, qarşında bir dağ kimi dayanan həyat bəxş eləməyi gözləsin.
Bəladan uzaq dayanmaq mümkün deyil. Sən nə qədər öz halında bir küncə çəkilsəndə, gəlib səni tapır. İnsanlar sahib olduqlarının dəyərini, yalnız itirdikləri zamanmı fərqinə varırlar? Əllərində tutduqları dəyərləri görmək üçün,mütləq çıxıb getməyimi lazımdır?
Günün bütün sıxıntılarıyla boğuşduqdan sonra, axşam evə gəldiyində, səni sevən bir insanın yanında oturmaq, ona sarılıb yatmağın nə böyük bir xoşbəxtlik olduğunu, anlamırlarmı? İçində sevgi olan bir əlaqəyə sahib olmanın qiymətsiz olduğunu qəbul etmək üçün, mütləq bir itki yaşanması lazımdırmı?
Yalnızlığın nə dərəcə boğucu, yorucu, qaranlıq bir çuxur olduğunu yaşamadan kimsə bilə bilməz. Hər çətinlikdən tək başına çıxa bilmək məcburiyyətində qalmaq, hər hadisədə tək başına ayaqda dayanmaq asandırmı?
Təklik bəzən insanın içinə elə işliyər ki, bir gün xəyal qurarkən belə tək şəxsiyyət olduğunu hiss edərsən. Sonunda qəbul edərsən. Sənin həyatın budur. Belə yaşamağa alışarsan.İnsana ən çox, sevdiklərinin etdikləri,sözləri acı gəlir. Sevmədiklərimdən mənə nə! Kim nə deyir, kim nə edir, heç məni maraqlandırmır.
Alıb başımı getmək istəyirəm buralardan. Kimsənin məni tapa bilməyəcəyi bir yerə, əlimdə yalnız bir çamadan çıxıb getmək istəyirəm. Əvvəllər çoxluq xəyalları qurardım. Üzüldükcə, xəyallarımı da yalnızlığa yuvarladıram...