Qırılmış bir ayna kimiyəm bu günlərdə, paramparçayam. Ruhum ,beynim, ürəyim, duyğularım, düşüncələrim
dağılmış hər tərəfə, yığışdıra bilmirəm. Özümlə vuruşuram , özümə dar gəlirəm. Düyün
düyündü boğazım, davamlı bir iç çətinliyi çəkirəm. Ağlasam bir az rahatlayacağam amma o da mümkün olmur. Yuxusuz gecələrin əsiriyəm. ..Getmək istəyirəm uzaqlara, qaçmaq istəyirəm özümdən, hər şeydən. Bu şəhər boğur məni, getdiyim hər yer, gördüyüm hər şey canımı yandırır. Çox sevmənin cəzasımıdır bu, bilməyirəm ki. ..Yaxşı bəs insan az sevə bilərmi? İnsan birinə ' çox sevmə məni deyə bilərmi? O zaman hardadır eşq, hardadır sevda? Özümdən, şəxsiyyətimdənmi imtina etməm lazımdır daha az ağrı çəkmək üçün. Mən, eşqi ağrılarıyla qəbul etdim həmişə. hüzn versə də ən xoşbəxt anlar eşqlə yaşanar ancaq' dedim. İndi öz özümə saxtakarmı olum yəni? Yenə də beləsini gözləmirdim doğrusu.
Bu qədər ağrı verəcəyini, bu qədər paramparça ola biləcəyimi ümid etmirdim. Daha əvvəl yaşanan ağrılar insana təcrübə qazandırırmış, bərkidirmiş ürəyini. Sevgidə təcrübə qazanılmırmış. İndi canım çox amma çox yanır. ..Bir yatsam, bir daha
oyanmasam məsələn. ..Yox, ölüm deyil istədiyim, oyanmamaq. Dinc bir yuxuya gedib həmişə o nöqtədə
qalmaq. Çünki oyandığımda yenə eyni bədbəxtliyin məni boğacağını, ağrıların nəfəs almamı qeyri-mümkün
edəcəyini bilirəm. Sizə qəribə gələ bilər amma mən bədbəxt olduğum anlarda ölümü heç
istəmədim. Əksinə İnsanın ən xoşbəxt olduğu anlar vardır , məsələn sevgilisiylə ilıq bir bahar
günündə, əl ələ gedərkən … Bəzən insan deyir ' Bu an ölsəm gözlərim açıq getməz 'deyə.O anın
pozulmasını istəməzsən çünki. Sonsuza qədər o anın içində qalmaq istəyərsən. Ölməzsənsə o an axıb
gedəcək, ölsən son yaşadığım şey o an olacaq. Belə bir şey mənimkisi kimidir … Bu qədər məşğul ol,
verirəm eşqi izah edə bilmək üçün, eşqi unutdurmaq üçün.
Bir tək özümə faydam yox yəqin
mənim. Təsadüf etmir mənə eşq, məni xoşbəxt etmir çox təəssüf ki … Bir səbəbi varsa bu yaşadıqlarımın, bir məna kəsb