çıxmazlar gerçəklə döyüşə bilməzlər..
Sevda gizləndi qaranlıqlar içində.

Çəhrayı güllər sol idi artıq,

son kökləri sən sökdün atdın torpaqdan əllərinlə.
Anlamadın

sənə nə qədər ehtiyacım olduğunu həyat qarışıqlığında,

döyüş istədim mənlə döyüşmədin,

müdafiə et istədim sevdamızı,

o böyük ürəyin

dağları aşırtsın istədim, olmadı...

Bəlkə mən çətin olanı istədim,

bəlkə sən hər şeyi asan istədin..
Çox gözyaşı tökdüm,

axan hər yaşda bizi sildi yer üzündən bilərəm.
Artıq çox gec, artıq çox gec qaldıq can...
Bilirəm, bu canımı ağrıtsa da bilirəm,

sabahlarda biz yoxuq..
Nə ümidlər söndü arxamızda,

nə ağrılar yaşandı ,

nə hüznlər gölgeledi ürəyi,

nə yaşlar töküldü gözlərdən,

nə gecələr səhəri gördü,

nə ulduzlar parladı ayrı şəhərlərdə eyni göydə,

biz birlikdə baxa bilmədik onlara,

tuta bilmədik ümidləri,

söndürə bilmədik ağrıların atəşlərini,

günəş açtıramadık hüznlərə,
yaşları dindirə bilmədik gözlərdə...
Tutmadın əlimi can,

söz vermişdinil,

mənə verdiyin ən böyük sözidi ,

hamı/həmişə əlimdən tutacağına söz verdin,

halbuki,

ilk etdiyin könül gözünü bağlamaq oldu

mənə heç bağlanmayacağına söz verdiyin...
Getdin dəmə mənə,

sən göndərdin, tuta bilmədin məni...
Qal desəydin qalardım halbuki, anlamadın...
Sevdinmi can, sevmişdinmi, yoxsa yalnız ....
Bu sualı soruşa bilməm sənə,

soruşmağıda ürəyim qaldırmaz,
kiçiyim demişdim sənə,

kiçiyimsən demişdinil...
Halbuki,

sən məni atırsan belə başqalarının əllərinə,
heç düşünmədən, gözünü qırpmadan...
Əslində bilirəm nə sorğulamaq

nə günahlandırmaq üçün çox gec artıq.
Sınadıq bacara bilmədik,

ağrılar, hüznlər,

və xatirələr yadigar bizə indi.
Bizəmi mənəmi yalnız

onu belə bilmirəm artıq.
İnana bilmədiyim, inanmağı bir dəfə belə düşünmədiyim
Hər şeyə inandırdın məni,

bütün yollarımı kəsdin sənə gələn.
Son ümidimi də yıxdın,

son əlimi uzatışımı fərqinə