YoKlUgUN işdə belə...

Dünən gecə bir dost evində səninləydim bütün gecə.
Bilərsən saatlarla danışılar. Haradasa səhər olar,
Günəş yüzünü göstərər də sən bibi/hələ danışarsan...

Niyə/səbəb heç cür yola qoya bilmədiyimi anlaya bilmədiyim

həyatıma baxdım.

Sonra gün ağardı mən sənə,

sənin oxuya bilməyəcəyini bildiyim bir məktub yazdım.
Oturdum, xatirələrimi, illərimi qarşıma al/götürdüm,

anladım ki əsla bir daha Yaşanmaz,

nə sənlə nə başqasıyla.
O anlar insanın həyatında bir dəfə yaşayacağı anlar idi,
Nə təkrarı vardı nə geri dönüşü anladım..
Amma yenə də son bir dəfə belə olsa

səninlə danışmaq istədim,

sən məni anlaya bilən tək insan,

bu dünyayla oynadığım oyunda tək oyun yoldaşım,

ən böyük dost, ruhumun yarısı,

hüzur/dincliyi və eşqi öyrədən sən,

ehtiyac duy/eşitdiyim tək varlıqsan

amma əllərim boş dönəcəyə(i)m bilirəm ,

cəsarət edə bilmirəm ki düymələrə toxunmağa..
Sən həyatını gotürüyorsun mənsiz, xoşbəxt ya da bədbəxt,
mən niyə/səbəb bibi/hələ ardından yağışlar yağdırıram,

sən hər şeyi unuda bildinsə mən niyə/səbəb xatırlayıram,

sən oyunu yarım buraxdın mən niyə/səbəb bitirməyə çalışıram
Bilmirəm ki,

bu içimdəki naməlumluq məni çaşmış edir..
Bir şeyləri basdırmalı keçmişə, həyata dönməliyəm.
Doğru ya da səhv bir qərar almalıyam.
Bir sonrakı nə aparacaq məndən deyə gözləmək yerinə
gələcək sevgini qiymətləndirməliyəm mənə hiss edilən.
Davamlı məndən gözləməyən,

səy göstərən,

əmək xərcləyən,

dəyər bilən

qiymət verən

birini qəbul etməliyəm həyatıma, xəyallarıma, ümidlərimə.
Edə bilərəmmi sən tərəfindən??

Heç edə bilmədim ki...
Bilərəm əlləri sənin kimi toxunmaz,

gözləri sənin kimi baxmaz,

bədəni sənin kimi iy verməz,

qolları sənin kimi qucaqlamaz

amma nə çarə sən məhrum ki



Bədən bədəni darıxar demişdim sənə gülmüş idin,

halbuki darıxdığını mən bilirəm...
Olmayacağıq bu dünyada bir daha,

xatirələr saxlandı