r dəhlizdən otağa keçmir…
Onu çağırıb, bir az oxşamaq, sığallamaq istədim. Amma yaxın buraxmır. Bir az da zəhləsini töksəm - dişləyə də bilər…
Hə, elə məni də dişləyər!.. Dişlərini qıcayıb mırıldanır. İnan ki, o əməlli-başlı dəyişib, ondan lap qorxuram…
Martanı?.. Bəs sənə demirəm ki, it heç kimi yaxına qoymur?!
Marta da onu gəzməyə güc-bəla çıxara bildi, çünki ona qapını açmağa da imkan vermirdi…
Hə, bu pis olmazdı. Sən inanırsan ki, mən artıq ondan qorxuram? Dilinə heç nə vurmur.
Yerindən də tərpənmir. Gözlərini mənə zilləyəndə canımdan soyuq gizilti keçir… Mən bunu hardan bilim, axı?
Bəlkə də itə elə gəlir ki, məndən sənə bir yamanlıq toxunub… Yazıq heyvan…
Onun durumunu çox yaxşı anladığımdan ona zərrəcə acığım tutmur. İt sənə yamanca isnişib.
Sən isə geri dönmək bilmirsən ki, bilmirsən… İt elə zənn edir ki, bunun tək baisi də mənəm…
Bacarsan Jozefi yolla… Məncə, it ona qoşulub gedər… Ah, mən… Bunun ki, zamanı gəlməyib…
O mənə heç vaxt bağlı olmayıb… Nə sübutum ola bilər ki? Bu sənə belə gəlirmiş, əslində, inan mənə, it məni artıq bir qarışlığına da buraxmır…
Əgər sən onu bizdən almasan, gərək onu bir başqasına verim. Çünki onun bunca əsəbilik keçirməsini və ya xəstələnməsini heç istəmərəm…
Səninlə qalsa, o heç kimi dişləməz. Çünki sənin seçib-sevdiklərinə o da könüldən bağlanır…
Demək istədim ki, səninlə yanaşı yaşayanlara o da rəğbət bəsləyir… Bu barədə haqlısan, əzizim,
amma unutma ki, o itdir, hər nə qədər ağıllı olsa da, anlaya bilməz ki… Mən şəxsən ondan heç çəkinmirdim.
Sənin gedişindən sonra onun nələr çəkdiyini bir Allah bilir!..
Demək istəyirəm ki, it son dərəcə dəyişdiyim üçün it artıq məni tanımır və məndən qorxur…
Nə bilmək olar axı?.. Əksinə… Oğlunun ölüm xəbərini Janna xalaya çatdırdığım axşamı yadına sal.
Xatirində deyil o adətən rəngi avazımış və cılız qadın həmin axşam necə də nəhəng və qıp-qırmızı olmuşdu?..
Hə, it də sanki dam boyda olmuşdu, adama elə gəlirdi ki, başı tavana dəyir, otaqda onun