y elanına rast gəlib…
Zənn eləmə ki, mən bu xəbərdən sarsıldım… Çünki bu, bir gerçəkdir… Hansı üzlə? Dərin hüznlə…
Əlbəttə, mən ondan ayrılmağa çalışdım. Dedim ki, evdə qonaqlarım var… Gəl, bunu bu qədər qəlizləşdirmə.
Hər şey çox bəsitdtr. İnsanlar özlərinə olan diqqətsizliyə qarşı amansızdırlar.
Mən isə get-gedə bütün dostlarımla üzülüşürəm… Mən birlikdəliyimizin hər dəqiqəsini dəyərləndirməyə çalışıram…
Şayiələrə qarşı tam biganəyəm. Qoy istədiklərini danışsınlar… İnsafı əldən qoymaq olmaz.
Başqaları bizim münasibətləri anlamağa qadir deyillər… Kənar adamlar…
Onlardan ötrü ancaq sevgi və nifrət mövcuddur. Ayrılıq isə ayrılıqdır. Onlar hər şeyə üzdən yanaşırlar.
Bunu onlara heç vaxt aşılaya bilməzsən… Sən… Bəzi şeylər var ki,
sən onları başqalarına heç vaxt açıqlaya bilməzsən… Ən asan yol isə, mən etdiyim kimi, bunu yalanlamaqdır.
Yerli-dibli…

Qəfil ağrıdan sarsılıbmış kimi çığırır.

Of!.. Heç. Önəmli deyil. Səninlə belə uzun-uzadı və ordan-burdan danışsaq da, arada xatırlamalı oluram ki,
aramızda hər şey bitib… (Ağlayır.) Niyə özümü aldatmalıyam ki?.. Hə… Hə…
Yox, keçmişdə bənzər durumlara düşən adamlar çaşqınlıq keçirsələr də,
sözlərinə xilaf çıxsalar da, hər şeyi yenidən başlamağı, yenidən sevgililərinə sahib çıxmağı,
onların köksünə sığınmağı, onlardan dördəlli yapışmağı bacarırdılar. Bircə baxışla hər şey alt-üst olurdu.
İndi isə, bu telefonlar zəmanəsində, bir şey qırıldısa, yerli-dibli qırılır… Fikir eləmə.
Sui-qəsdlə ölmək təkcə bir yol mümkündür… Bəlkə də biri yetər uyumaq üçün… Yox, mən tapança satın ala bilmərəm.
Sən təsəvvürünə gətirə bilirsən ki, mən necə tapança alıram?.. Axı, mənim yalan danışmağa da tabım-taqətim qalmayıb, əzizim… Haradan alım?..
Mən güclü, dözümlü olmalıydım… Bəzi durumlarda yalan da köməyə gəlir.
Məsələn, sən hicran əzablarımı xəfiflətmək üçün əgər mənə yalan satmış olsaydın…
Mən demirəm ki, sən yalan danışırsan. Dedim ki: əgər sənin yalan satdığını mən anlamış