bilərsən… Əlbəttə, ağırdır… Başa düşürəm…
Əzizim, üzrxahlığın yersizdir, bu, son dərəcə təbii sayılmalıdır… Sadəcə mən bir az anlamazam…
Sən isə o qədər xeyirxahsan ki… Sən çox, çox xeyirxahsan… Heç vaxt inanmazdım ki, buna dözümüm çatar…
Bunda heyrətlənəcək bir şey yoxdur. İndi lap yuxudagəzənlərə dönmüşəm.
Eynilə robot kimi geyinib evdən çıxır, yenə robot kimi geri dönürəm…
Bəlkə də heç sabah bu qədər dözümlü ola bilməyəcəyəm… Sənmi?..
Yox, canım… yox, əzizim, mən sənə heç nəyi nöqsan tuta bilmərəm… mən… mən… Qoy görək də…
Nə?.. Bu, çox doğal olardı… Əksinə… Axı, biz…
Axı, biz heç vaxt biri-birimizə yalan söyləməmək haqda şərləşmişdik və əgər sən sonuncu ana qədər mənə bunu açıb söyləməsəydin,
bu, sənin cinayət işləməyinə bərabər olardı. Bunu özümə qarşı amansız zərbə sayardım,
çünki mənim yetərincə vaxtım var idi anlayım ki… Hansı komediyanı?.. Allo!.. Kim?..
Mənəm komediya çıxaran, eləmi?.. Sən ki, mənə bələdsən və yaxşı bilirsən ki, mən… Heç də yox… Yox ki, yox…
Son dərəcə sakitəm… Bu, sənin gözündən yayınmazdı… Dedim ki: bu, sənin gözündən yayınmazdı.
Bəyəm mənim səsim nəyi isə gizlədən birisinin səsinə bənzəyir ki… Yox.
Mən dözümlü olmağa qərarlıyam və belə də qalacağam… Dayan görüm…
Bunlar heç də eyni şeylər deyil… ola bilər, amma bədbəxtliyi duyub, ona hər nə qədər hazırlaşsan belə, o,
adamın başının üstünü elə qəfil alır ki, əl-ayağın yerdən üzülür…
Bir elə də şişirtmə… Hər halda bu duruma uyğunlaşmaq üçün yetərli zamanım vardı.
Sən isə məni sakitləşdirməyə, uyutmağa çalışırdın.
Sevgimiz xeyli maneəni aşmalı oldu. Bir an içində qərar verməliydik: beş il sürən səadətdən vaz keçək, yoxsa riskə gedək.
Şəxsən mən heç vaxt inanmazdım ki, hər şey yenidən yoluna düşər.
Bu sınırsız səadət yolunda mən nələrdən keçmədim…
Allo!.. hə, sınırsız… Peşiman da deyiləm…
Mən heç… mən heç nəyə heyifsilənmirəm - heç nəyə - heç nəyə…
Sən… onda sən yanılırsan… sən… sən… sən yanılırsan…
Mən… Allo!.. Mən haqq etdiyimi