yaxşı, əzizim… Anladım… Oldu, əzizim… Hansı əlcəkləri?…
Sənin maşın sürəndə geydiyin içi xəzli əlcəkləri?… Xəbərim yoxdur. Heç gözümə dəyməyib. Ola bilər.
İndicə baxaram… Gözlə bir… Diqqət elə, danışığımızı kəsməsinlər…
Masanın üstündə, masa lampasının arxasındaki dəri əlcəkləri götürüb,
ehtirasla opür. Əlcəkləri yanağına sıxaraq,
dəstəyə deyir.
Allo!.. Yox… Komoda, kreslonun üstünə, dəhlizə, hər yerə baxdım.
Heç yerdə yoxdur… Qulaq as… Yaxşı. Yenə də axtararam, amma arxayınam ki…
Əgər sabahacan tapsam, onları da xidmətçi qadına verəcəyim çantaya qoyaram… Necə, əzizim?.. Məktubları…
Hə… Yandır getsin… Səndən bir şey də xahiş etmək istəyirdim… Əlbəttə, bu yersiz səslənəcək… Bilirsən…
deməli… Sənə deyəcəkdim ki, məktubları yandırsan, külü sənə bağışladığım siqaret yığmaq üçün qutuya yığarsan…
həmin qutunu sən… Allo!.. Yox… Bilirəm ki, bu düşük səslənir…
Bağışla məni. Vaxtilə mən hədsiz dözümlü idim…
Hönkürür.

Hə, artıq keçib getdi. Burnumu silirdim. Sadəcə olaraq həmin külü xatirə kimi saxlamaq istəyirdim, vəssalam.
Necə də geniş qəlbin var… Nə?..

Bundan sonra gələn və dırnaq arasında verilən cümlələri aktrisa nisbətən yaxşı bildiyi xarici dildə səsləndirir.

“Bacının kağız-kuğuzlarını mətbəxdəki sobada yandırdım.
Əvvəlcə haqqında mənə söz açdığın o rəsmi onların arasından götürmək fikrinə düşdüm,
amma mənə ” hər nə var - yandır” dediyin üçün, sözündən çıxmadım… Hə, yaxşı… Oldu… Hə!

Yenidən əvvəlki dildə davam edir.

Doğru sözündür ki, artıq xalatdasan?.. Yatmağa hazırlaşırsan?..
Çox gec saatlara qədər işləmə, əgər sabah tezdən qalxacaqsansa, erkən də yat. Allo!.. Allo!..
Bəs belə necədir?.. Amma mən olanca səsimlə danışıram… İndi necə eşidirsən?..
Soruşuram ki: İndi necə? Eşidirsən?.. Qəribədir, mən səni çox aydın eşidirəm, elə bil lap yanımdasan…
Allo!.. Allo! Allo! Bəli də! İndi artıq heç mən də səni eşitmirəm… İndi azca yaxşılaşdı,
amma səsin yenə quyu dibindən gəlir… Sən necə, məni eşidirsən?.. Yaxşı, hər