r şeyin sırası var…
Yox, yox, dəstəyi qoyma!.. Allo!..
Xanım qız, mən hələ ki, danışıram… Mən səni eşidirəm. Mən səni çox aydın eşidirəm.
Hə, bu, çox xoşagəlməz bir şeydir. Sən eşidirsən, amma dəridən-qabıqdan çıxsan da, səni eşitmirlər ki, eşitmirlər,
elə bil kabussan… Hə, yaxşıdır, çox-çox yaxşıdır. Qəribədir ki, bizə belə uzun-uzadı danışıq imkanı tanıyıblar.
Adətən üç dəqiqə sonra danışığı kəsir, sonra isə tamam başqa nömrə ilə calayırlar… Hə, hə…
İndi mən əvvəlkindən də yaxşı eşidirəm, sadəcə sənin aparatında nə isə küy var.
Heç elə bil sənin telefonun deyil… Xəbərin var ki, mən səni həm də görürəm?
Kişinin suallarına cavab verir.
Hansı şərfini taxmısan?.. Qırmızı… düyün soldadır… köynəyinin qollarını çırmalamısan…
Sol əlində nə var? Telefon dəstəyi. Sağ əlində? Qələm. Bloknotda ürəklər, ulduzlar, başlar çəkirsən.
İndi gülümsünürsən. İstəyəndə mən hətta öz qulaqlarımı da görə bilirəm. (Cəld hərəkətlə üzünü örtür).
Yox, əzizim, mənə elə baxma da… Qorxuram?… Yox, qorxub eləmirəm…
Bu daha betərdir… Sadəcə mən yalqız yatmağı yadırğamışam… Hə… Hə… Hə… Hə, hə… Sənə söz verirəm…
Mən, mən… Söz verirəm… Bunu sənə vəd edirəm… Sən çox xeyirxahsan… Bilmirəm. Özümü güzgüdə süzməkdən də qaçınıram.
Vanna otağında işığı yandırmaqdan çəkinirəm. Dünən aynada yaşlı bir qadınla burun-buruna gəldim…
Yox, yox! Həqiqətdir, üzü narın qırışlarla örtülmüş ağ saçlı bir qarıydı… Sən çox nəcib insansan!
Amma, əzizim, hardan idi məndə elə gözəl üz? Adətən sənət adamları belə süni danışırlar, o da nə işə yarar ki…
Yadında, mənə “bu iyrənc sifətə baxın” deməyin əslində bundan çox ləzzət edirdi mənə… Haqlısınız, əlahəzrət!…
Zarafat edirdim… Əcəb də söz anlamazsan ha…
Yöndəmsiz olsan da, əsas odur ki, məni sevirsən. Əgər sən ayıq olub, üstəlik, məni sevməsəydin, yəqin ki,
telefon qorxu saçan silaha çevrilərdi. İz buraxmayan, səssiz işləyən silaha… Mənmi? Hikkəliyəm?
Allo!… Allo! Allo!… Allo, əzizim… Haraya yox oldun belə?..
Allo, allo, allo,