… bir az qabaq… indicə…
telefonla, bu son on beş dəqiqə ərzində sənə bəzi yalanlar sırıdım.
Yaxşı bilirəm ki, heç bir ümid yerim və umacağım qalmayıb, dar gündə heç yalan da adamın karına gəlmir,
bir də ki bu sənin hətta xeyrinə olsa belə, sənə yalan satmağı sevmirəm, bunu bacarmıram və istəmirəm bunu…
Of! Elə bir şey deyil, əzizim, qorxma… Geyimimi sənə təsvir etməklə və Martagildə
yemək yediyimi deməklə bir az qabaq sənə yalanlar sırıdım.
Hələlik dilimə heç nə vurmamışam, əynimdə çəhrayı paltar yoxdur.
Gecə köynəyinin üstündən çiynimə qısa kürkümü atmışam.
Çünki sənin zənginin intizarında gözümü telefona zillədiyim, gah qalxıb, gah oturduğum,
gah da otaqda var-gəl etdiyim bu müddət ərzində yavaş-yavaş ağlımı itirdiyimin fərqinə vardım!
Ona görə də kürkümü çiynimə atdım ki, küçəyə çıxıb taksi tutum,yaşadığın mənzilin pəncərələri altında dayanıb səni gözləyim…
Bilmirəm! Nəyi gözlədiyimi
də bilmədən, sadəcə gözləyim… Haqlısan… Hə… Hə, qulaq asıram… Özümü ağıllı aparacağam…
Qulaq asıram… And içirəm ki, suallarına gerçək cavablar verəcəyəm…
Qulağım səndədir… Yox, hələ ki, heç nə yeməmişəm… Meylim çəkmirdi…
Əhvalım qarışmışdı… Dünən axşam yuxulamaq üçün yuxu həbi içmək istədim: özlüyümdə düşündüm ki,
əgər bir neçə həb içsəm, daha rahat yataram, yox, əgər bütün həbləri içəsi olsam, onda həmişəlik yataram. (Ağlayır.) …
Düz on iki həb içdim…İlıq su ilə…
Lap ölü kimi yatmışdım. Yuxuda gördüm ki, məni atıb getmisən.
O dəqiqə yuxudan ayıldım, yerimdən sıçrayınca bunun sadəcə yuxu olduğuna xeyli sevindim.
Az sonra bunun gerçək olduğunu, yalqız qaldığımı, başımın sənin çiynində uyumadığını,
aramızdaki məsafənin uzaqlığını anlayınca, bundan belə yaşamağın mənasızlığına qərar verdim…
Vücudum lələk kimi yüngül və soyuq idi, ürəyim dayanmaq üzrə idi, amma ölmək bilmirdim,
sonunda içimi elə qorxunc həsrət sardı ki, aradan bircə saat keçməmiş Martaya zəng etdim.
Yalqızlıqda ölməyə cəsarətim yetmədi…Əzizim… Əzizim… Səhər saat dörd