k söylədi. Ancaq deyirəm birdən… nə isə… özün ki, yaxşı bilirsən,
bizim aramızda nə təşrifat... Əgər narahat edirəmsə…
Narahat edirsən? Sən bunu narahat etmək adlandırırsan? - deyə dəli kimi özündən
çıxmış Torti bağırdı. Allah bilir haradan qayıdıb gəlirsən, özü də bu görkəmdə.... Hələ
narahatçılıqdan da dəm vurursan! Sən bundakı cəsarətə bir bax! Sonra o, tam ümidsizlik
içində öz-özünə dedi: İndi mən başıma nə çarə qılım?
Bura bax, Amedeo, - Appaşer dilləndi, - əsəbiləşib eləmə... Hər şey bir yana, ancaq
məndə günah yoxdur... Oranın özündə (o, əli ilə qeyri-müəyyən bir işarə elədi) nəsə
anlaşılmazlıq baş verib... Nə isə, mən hələ bir aya yaxın burada qalmalıyam… Bir ay, ya
da bir az çox... Sən ki, bilirsən, evimi artıq boşaldıblar, indi orada yeni sakinlər yaşayır...
Yəni demək istəyirsən ki, sən mənim evimdə qalacaq, burada yatacaqsan?
Yatmaq? Yox, mən daha yatmıram.... Söhbət yatmaqdan getmir... Mənə balaca bir
künc də bəs edərdi... Mən sizə mane olmaram, nə yeyirəm, nə içirəm, heç... nə isə, heç
tualetə də ehtiyacım yoxdur. Bilirsən, təki gecələr veyil-veyil gəzib-dolaşmayım, xüsusilə
də, yağışın altında.
Necə yəni yağışın altında... sən hələ islana da bilirsən?
Yox, təbii ki, islanmıram, - Appaşer yüngülcə irişdi,- ancaq yenə də, lənətə gəlmiş
zəhlətökən şeydir.
Deməli, sən bütün gecələri burada keçirmək fikrindəsən?
Əgər icazə versən…
Hə də, əgər icazə versəm!... Heç nə anlaya bilmirəm... Bura bax, sən ağıllı adamsan,
mənim köhnə dostumsan... Sənin bütün həyatın demək olar ki, artıq arxadadır... necə olur
ki, özün anlaya bilmirsən?.. Hə, axı sənin heç vaxt ailən olmayıb!
Appaşer pərt halda qapıya doğru geri çəkildi. Bağışla, mən elə bilirdim... Axı söhbət
cəmisi bir aydan gedir...
Sən sadəcə, məni anlamaq istəmirsən- deyə Torti az qala incimiş kimi söylədi. Mən
özüm barədə narahat olmuram… Uşaqlar var! Uşaqlar! Yoxsa, sənə elə gəlir ki, hələ on
yaşına çatmamış iki