balaca günahsız varlığın səni görə bilməsi heç nədir? Hər şeydən
əlavə, indi sən özün dərk etməlisən ki, nə vəziyyətdəsən. Məni bu rəhmsizliyə görə
bağışla, ancaq… axı sən... axı sən kabussan ... və orada ki, mənim uşaqlarım var, mən ora
kabusları buraxmaram, mənim əzizim...
Deməli, heç cür?
Deməli, heç cür əzizim, heç bilmirəm daha nə de... Onun son kəlməsi ağzında qaldı.
Appaşer bir göz qırpımında yoxa çıxmışdı. Təkcə pilləkənlərlə tələ*** aşağı enən
birisinin ayaq səsləri eşidilirdi.
Konservatoriyanın direktoru maestro Mario Tamburlani konsertdən çıxıb evinə
qayıdanda, - onun mənzili də elə konservatoriyanın içində idi, - saatların zəngi gecə birin
yarısını vururdu. O, evinin qapısına çatar-çatmaz, əlindəki açarı qapıdakı deşiyə salıb, bir
dəfə fırlatmışdı ki, arxadan kiminsə pıçıltısını eşitdi: Maestro, Maestro! O, birdən geri
çevriləndə, qarşısında dayanmış Appaşeri gördü.
Tamburlani mahir diplomat, necə deyərlər savoir faire (bacarıqlı-fransızca), tədbirli,
həyatda işlərini ehtiyatla tutmağı bacaran bir adam kimi tanınırdı. Həmin bu məziyyətləri
və ya qüsurları, - onu cüzi xidmətlərinə rəğmən, cəmiyyətdə daha yüksək səviyyəyə
qaldıra bilmişdi. O, vəziyyəti bircə göz qırpımında qiymətləndirdi.
Ah, mənim əzizim - deyə maestro mehriban və həyəcanlı bir səslə şirin-şirin dilləndi,
- o, əllərini skripkaçıya tərəf uzadır, eyni zamanda ona bir metrdən çox yaxınlaşmamağa
çalışırdı. Mənim əzizim, əzizim... sən əgər bilsəydin qəlbimdəki bu boşluq...
Necə, necə?- deyə qulaqdan bir az zəif olan Appaşer, - belə ki, xülyalarda hissiyyat
adətən kütləşmiş olur, - təkrar soruşdu. Sən bir qədər hövsələ et, mən daha əvvəlki tək
eşitmirəm...
Oh, başa düşürəm, əzizim, başa düşürəm... Ancaq nə etməli, bağıra bilmərəm ki!
İçəridə Ada yatıb, bir də ki...
Bağışla… əlbəttə... ancaq sən məni bircə dəqiqəlik içəri buraxmazdın? Neçə saatdır
ayaq üstəyəm.
Yox, yox, Allah xatirinə, Blits duyub eləsə, batdıq.