pıqqıldayaraq, birdən-birə, dəli kimi gülməkdən uğunub getdi.
Bayır tərəfdən, həyətdə pəncərələrdən biri zərblə açıldı. Kimsə acıqlı səslə bağırdı:
Bilmək olar orada nə baş verir? Saat dördə qalıb! Biabırçılıqdır, lənət şeytana!
Ancaq Appaşer dabanına tüpürüb, yel kimi aradan çıxmışdı.


Görəsən, daha kimə müraciət etməli? Bəlkə şəhərin girişindəki San Kalisto kilsəsinin
keşişinə? Ölüm yatağında onun son dini ayinlərini icra etmiş köhnə gimnaziya yoldaşı,
mehriban don Raymondoya?
Dəf ol, dəf ol, şeytan əməli! - deyə möhtərəm keşiş onun yanına gəlmiş skripkaçını
bu sözlərlə qarşıladı.
Bu mənəm, don Raymondo, Appaşerəm, yoxsa tanımadın?... Don Raymondo, icazə
ver burada sənin yanında gizlənim. Bir azdan səhər açılacaq. Heç kəs mənə sığınacaq
vermir. Dostlar üz döndərib. Bəlkə, heç olmasa sən...
Mən bilə bilmirəm sən kimsən - deyə keşiş kədərli səslə, ibarəli bir tərzdə söylədi.
Bəlkə sən iblissən, yainki duyğularımın mübhəm görüntülərisən, bilmirəm! Yox, əgər
sən həqiqətən də Appaşersənsə, onda buyur, - bu mənim yatağım, bu da sən, uzan,
dincəl!..
Çox sağ ol, çox sağ ol don Raymondo, mən bilirdim, bilirdim ki...
Sən heç təşvişə düşmə - deyə keşiş riyakar mehribanlıqla sözünə davam elədi, - heç
təşvişə düşmə ki, mənim adım artıq çoxdan yepiskopun qara dəftərindədir... Təşvişə
düşüb eləmə ki, sənin burada olmağın mənim üçün son dərəcə ağır hallarla nəticələnə
bilər... Müxtəsəri, mənim barəmdə narahat olma. Əgər səni ona görə bura göndəriblərsə
ki, mənim evimi birdəfəlik yıxasan, onda neynək, - Tanrı özü bilən məsləhətdir!.. Bura
bax, sən nə edirsən? Gedirsən, nədir?
Bax, elə buna görədir ki, xülyalar, - əgər nə vaxtsa, hansısa talesiz bir varlıq yer üzündə
bir qədər yubanmağa səylə cəhd edirsə də, - bizimlə qalmaq istəməyərək, baxımsız
evlərdə, qədim qəsrlərin xarabalıqlarında, meşələrin qoynunda itib-batmış kimsəsiz
kilsələrdə, ya da tənha qayalarda gizlənirlər və dəniz