arasına bir gurultu düşdü.
Abbas elə bildi ki, göy guruldayır, amma yuxarı baxdıqda bir bulud da görmədi.
Bu gurultudan bir dəqiqə keçməmiş elə bir gurultu başladı ki, deyəsən bu saat göylər uçub yerə töküləcəkdir.
Abbas başını yuxarı qaldırb gördü ki, güllə dağların başından kəndlərinə və zəmilərdə yer əkən cütçülərin və qoyun otaran çobanların üstünə dolu kimi yağır.
Quldurlar! – Abbas qışqırdı. Bir əvvəl istədi ki, dərədə gizlənsin. Sonra yadına düşdü ki, Zeynəb çəməndə açıq yerdə qalmışdır.
Dərhal bacısına tərəf qaçdı ki, onu da götürüb Ayı kahasında gizlənsin.
Abbas özünü o vaxt yetirdi ki, Zeynəb çəməndə başı açıq, saçları döşünə tökülmüş, ovçu oxundan qaçan ceyrantək Abbas, qardaş - deyə o tərəf bu tərəfə qaçıb qışqırırdı və dağlardan da birəhm quldurların güllələri onun üstünə dolu kimi yağırdı.
Abbas ucadan səsləndi:
-Bacı, Zeynəb, qorxma, buradayam!
Zeynəb qardaşının səsini eşidib ona tərəf qaçdı.
Lakin otuz qədəm getməmişdi ki, birdən Ox! deyib yerə yıxıldı.
Abbas özünü bacısına yetirib gördü ki, Zeynəbin sinəsindən al qan qətrə-qətrə tökülüb, otları və çiçəkləri lalə rənginə döndərmişdir.
-Abbas, mənə su ver!
-Dur, bacım, qaçaq Şırlanbulağa.
Zeynəb istədi ki, qalxsın, amma bacarmadı, Abbas onu çox çətinliklə qucağına götürüb, bulağa tərəf aparmağa üz qoydu.
Lakin on qədəm getməmişdi ki, quldurlar bunları təzədən gülləyə tutdular.
Abbas özünü və bacısını bir çuxur yerə saldı ki, oranı güllə tutmurdu.
Zeynəbin lalə kimi olan üzü solub ağ zanbağa dönmüşdü.
-Abbas, yandım, mənə su ver! – deyə Zeynəb nalə edirdi.
Bacısının susuzluğu Abbasın ürəyini nəhayət dərəcədə yandırırdı.
-Bacı, bu saat sənə su gətirəcəyəm, - deyə Abbas bulağa tərəf yüyürdü.
Güllə müdam onun üstünə yağırdı.
Abbas özünü bulağa yetirdi.
Araqçınını su ilə doldurub qayıtdı.
Bu dəfə Abbas qaça bilmirdi; qorxurdu ki suyu tökülsün.
Abbas o qədər Zeynəbə yaxınlaşdı ki, onun su naləsini eşitdi.
Birdən Abbas ufultu ilə yerə yıxıldı. Namərd güllə binəva