n yaş cari oldu və dedi:
- Ay canım, belə də zarafat olarmı? Bir-iki dəfə zarafat etdin, kifayətdir.
Bütün dünyanı mənim başıma dəng etmisən. Mən bədbəxtdən nə istəyirsən? Səni and verirəm balalarının canına, atanın goruna, bir yerdə yediyimiz duz-çörəyə. Daha məndən əl çək.
Qoy rahat gora baş aparım.
Mahmud bəy söz verdi ki, bundan sonra onunla işi olmasın.
Ancaq dedi:
- Sən buradan gedəndə dedin: nə bilirsən elə! Mən də bildiyimi elədim.
Əlimin suyunu sənə göstərdim. Bundan sonra and olsun oğlumun canına, çeşmək sözünü dilimə də gətirmərəm.
Gəl öpüşək, barışaq.
Mahmud bəy və Əhməd bəy qucaqlaşıb öpüşdülər və əyləşib bir yerdə nahar etdilər.
Əhməd bəy getdi.
Mahmud bəy, doğrudur, bu gündən ondan əl çəkdi, daha çeşmək sifarişini ona etmirdi. Amma bu əhvalat cəmi şəhərə yayılmışdı. Dükanlarda, bazarda, yığıncaqlarda ancaq Mahmud bəy ilə Əhməd bəyin çeşmək əhvalatından başqa bir söhbət yox idi.
Əhməd bəy bundan da diltəng olub həmişəlik xanənişin olub altı-yeddi sənə evindən çıxmadı. Şəhərdə belə danışırdılar ki, Əhməd bəy xəbti-dimağ1olub. Doğrudur, bunu öz ailəsindən sivay görən yox idi, amma hamı bunu doğru bilirdi.
Axır günlər, Əhməd bəy evinin üstündə çəkilən səlat, onun vəfat xəbərini şəhər əhlinə yetirdi.
Camaat hər yerdən dəstə-dəstə onun təşyii-cənazəsi üçün cəm oldular.
Əhməd bəyin nəşinin üstündə hamıdan çox ağlayan və “qardaş vay” – deyib başına döyən Mahmud bəy idi.
Dostunun dəfni üçün hətta Mahmud bəy yüz manat da para