Çeşmek
Əbdürrəhimbəy Haqverdiyev

Şəhərimizdə məşhur advokat Mahmud bəy əhli-kef və əhli-damaq bir vücud idi.
Əhalidən, hər ürəyi darıxan, istəyəndə ki, bir qədər kefi açılsın, gedərdi Mahmud bəyin söhbətinə və həqiqət onun yanında əyləşənlər iki-üç saat dünyada qeydini yadından çıxarardı.
Mahmud bəyin mənzilində lətifələr danışıb gülməkdən sivay bir iş olmazdı.
Şəhərin cəmi zəriflərinin yığıncağı Mahmud bəyin mənzili idi.
Bunu da qeyd etməliyəm ki, iş vaxtında hər bir kənar söhbəti atıb ciddi işə məşğul olardı.
Şəhərin ən qabil advokatlarından sayılardı.
Mahmud bəy kitaba və qəzetə aşiq bir adam idi. Çox gözəl bir kitabxanası var idi və Rusiyada çıxan qəzetlərin zübdələrinə həmişəlik abunəçi idi.
Hər vaxt gəlsə idin, masasının üstünü qəzetlərlə dolu görərdin.
Dost, aşnalar çox vaxt onun yanına xüsusən qəzet oxumağa gedərdilər.
Mahmud bəyin əziz dostlarından Mirzə Əhməd, bir gün əyləşib, gözündə Mahmud bəyin çeşməyi, bir-iki saat qəzet oxuyandan sonra durub xudahafiz edib gedir.
Əhməd bəy gedəndən sonra, Mahmud bəy çeşməyi masanın üstündə görməyib, güman edir ki, Əhməd bəy çeşməyi səhvən özü ilə aparmış ola.
O saat nökəri, Əhməd bəyin dalınca çeşməyi gətirmək üçün qaçırdır.
Lakin nökər gedəndən sonra, Mahmud bəy qəzetləri aralayıb çeşməyi qəzetlərin altından tapır.
Nökər gəlib Əhməd bəyin qapısını döyür, Əhməd bəy çıxır:
- Qapı döyən, kimsən?
- Mənəm, Abbasqulu. Mahmud bəyin nökəri.
- Nə var, Abbasqulu! Xeyirdirmi?
- Xeyir olmamış nə var. Bəyin çeşməyini götürmüşsünüz. Ağam deyirdi versin.
- Get ağana deyilən: qabaqca bir masasının üstünü axtarsın, sonra səni göndərsin. Çıx get.
Məndə çeşmək-filan yoxdur.
Nökər qayıdıb əhvalatı ağasına yetirir.
Mahmud bəy hərçənd çeşməyi tapmışdı, bununla belə, təfrih üçün dostu Əhməd bəyi bir növ dilxor etmək fikrinə düşür.
Pəncərənin qabağında durub küçəyə baxarkən, gördü Əhməd bəyin oğlu Mehdi gedir. O saat dayandırır:
- Mehdi, sən allah, evə çatan kimi atana deginən mənim çeşməyimi