bununla adi tanışlar kimi, uzaqdan-uzağa salamlaşırdıq.Amma sonra təsadüfi bir söhbət zamanı öz di-lindən eşitdim ki, Qarabağ müharibəsinin iştirakçısıdı, özü də
bizim kənddə vuruşub. Dostluğumuz da elə o vaxtdan başladı. Hər dəfə onu görəndə elə bilirəm ki, yaxın adamımı görürəm.

Yadımdadı ki, uşaq vaxtı qaranlıqdan qorxurdum. Hərdən gecə vaxtı evdən çıxıb, qapıdan nəsə gətirməli, ya da nəsə
başqa bir iş görməli olurdum. Qarşımda zülmət gecənin qaranlığı, arxada isə evimizdə közərən neft lampasının zəif işı-
ğıydı − qoşa pəncərədən süzülən o işıq heç olmasa dəhlizisə fərli işıqlandıra bilmirdi. Yerlə göyün arasını dolduran qaranlıq
elə qatı, elə dərin idi, məni vahimə basırdı. Yerimdə donub qalır, geri dönməyə cəsarətim çatmırdı; mənə elə gəlirdi ki,
üzümü geri çevirən kimi qaranlıqda gizlənib, pusqu qurmuş əcaib məxluqlar üstümə atılıb, məni boğacaqlar. Geriyə dön-
mədən dalı-dalı gedib, evin qapısını kürəyimlə vurub açırdım.Utandığımdan heç kimə deyə bilmirdim ki, qaranlıqdan qor-
xuram. Amma sonralar − hardasa doqquz-on yaşdan sonra qaranlığa öyrəşdim, hətta o qədər öyrəşdim ki, gecələr yiyəsiz
çöllərdə tək-tənha heyvan otarır, hərdən də bərk yorulanda yı-xılıb yatırdım.
Kadrlar şöbəsinin rəisi vəzifəsinə təyinatla bağlı keçmiş
direktorun həmkəndliləri maraqlı bir əhvalat danışırdılar.
Arada elə oldu ki, o vəzifə bir müddət boş qaldı və sən demə,direktorun doğma kəndində bu məsələ ciddi müzakirə olunur-
muş, çünki biri hüquqşünas, biri də politoloq olmaqla, o yerə iki adamın namizədliyi irəli sürülübmüş. Üstünlük politoloqa
veriləndə isə kənddə çox adam bu qərardan narazı qalıb: orta məktəbdə politoloqa dərs deyən müəllimlərin kimisi ürəyini,
kimisi başını tutub ki, iki eşşəyin arpasını bölə bilməyən adam o boyda zavodun kadrlar şöbəsinə necə rəhbərlik eləyəcək? − Siz onu tanımırsınız, − direktorun həmkəndliləri deyirdi,
− bizim məktəbi bitirən uşaqlar arasında hələ indiyəcən elə zəifi olmayıb: dövlət ali məktəblərinin heç