− Bu gündən etibarən şəhər mühasirə vəziyyətindədir,
− Taun deyir. Məsələ çox qəliz idi. Zavod rəhbərliyinin dəyişdirilməsi
deyilən adi məsələ deyildi bu: nə qədər qəribə olsa da, mən gö-
rürdüm ki, bir dəstə basqınçı gəlib, zavodu işğal eləyib.
Camaat arasında çaxnaşma düşmüşdü. Söz gəzirdi ki,
idarə işçiləriylə haqq-hesabı çürüdüb, sexlərə keçəcəklər.
Adamlar vahimə içindəydi, heç kim bilmirdi sabahkı gün onu
nə gözləyir. Təzə direktorun komandası öz bildiyini eləyir, za-
vodun həmkarlar təşkilatı susurdu. Adamlar orda-burda yığışıb
pıçıldaşırdı. Hərdən belə söhbətlərə mən də qoşulurdum və
yaranmış vəziyyətlə bağlı öz şəxsi fikrimi bildirirdim: “İndiki
vəziyyətdə bizim hüquqlarımızı həmkarlar təşkilatı qorumalıdı.
Amma təəssüflər olsun ki, o təşkilatın bizdə ancaq adı olub,
özü isə olmayıb. Əslində, günah elə özümüzdədi, çünki istədi-
yimiz adamı seçməyə heç vaxt cəsarətimiz çatmayıb. Ona görə
də bu günə qalmışıq.” Ölü həmkarlar təşkilatının diribaş sədri də yazıq öz
canının hayındadı. Yazıq deyiləsi deyil, amma, hər halda, bu da durduğu yerdə işə düşüb: direktor təzə gələndə gedib ki, tanış
olsun, “xoşgəldin” eləsin.
− Sən kimsən? − direktor deyib.
− Mən zavod həmkarlar təşkilatının sədriyəm.
− Mən səni çağırmışam?
− Yox, çağırmamısınız.
− Bəs onda nə gəzirsən?
− ... Həmkarlar təşkilatının sədri söz tapa bilməyib və pərt halda direktorun kabinetini tərk eləyib. Necə həyəcanlanıbsa,
elə həmin gün xəstəxanaya düşüb. Aradan iki gün keçəndən sonra direktor xəbər tutub və mesaj göndərib ki, sənin nazınla
oynamağa vaxtımız yoxdu, ya işə çıx, ya işdən çıx. Həmkarlar təşkilatının sədri mesajı alan kimi dərhal sağalıb, işə çıxıb.
Gördüm ki, vəziyyət çox pisdi. Orda-burda toplaşıb pıçıldaşan dost-tanışa dedim ki, yığışıb, bir iclas keçirmək la-
zımdı. “Sizin işiniz yoxdu, yığışın, direktorla mən özüm danı-
şaram”, − dedim. Amma gördüm ki, vəziyyət mənim təsəvvür
elədiyimdən də pisdir: iclas nədi, camaat o barədə