ə danışmağa
da qorxur.İradə məndən soruşdu ki, siz Kamyunu sevirsiniz, elə-
mi? Dedim ki, bəli, o yazıçıya böyük rəğbətim var. Amma qız
əl çəkmirdi: “A za çto vı löbite eqo?” Yadımdadı ki, bu suala konkret cavab verə bilmədim və
adətən, belə hallarda işlətdiyim cümləni təkrar eləyib “ona görə
ki, Kamyu yaxşı yazıçıdır”, dedim. − Qardaş, biz məzlum və yoxsul adamlarıq. Şor-çörək həyata dad verir. Biz qorxuruq ki, həyatımızla birlikdə olub-
qalan bir tikə çörəyimizi də itirək”, − “Mühasirə vəziyyəti” faciəsində Kadis şəhəri camaatını təmsil eləyən xor belə deyir.
Sonra da mənə deyirlər: axı sən bu Komyuda nə görmüsən?Belə görünürdü ki, iclas məsələsi baş tutmayacaq.
Mətbuat vasitəsiylə direktora müraciət eləmək necə? − Bilmirəm bu fikir hardan ağlıma gəldi.
Əvvəllər bu zavodda rəhbər vəzifələrdə işləyənlərin hamısı kollektivin öz içində yetişmiş adamlar olurdu, onlar da
camaatı tanıyırdılar deyə, arada az-çox hörmət var idi, işçini heç olmasa adam yerinə qoyur, onunla insan kimi rəftar elə-
yirdilər. Bunlar isə bir dəstə yad adamdı, hərəsini bir tərəfdən tutub gətiriblər, bilmirsən kimdilər, nə yuvanın quşudular: gər-
dən çəkib, saymazyana durublar, qırımlarından müftəxorluq,yekəxanalıq, harınlıq yağır.
Müharibə başlamışdı artıq və mən bilirdim ki, belə
olacaq. Keçən ilin dekabr ayında iş yoldaşlarımdan biri məzu-
niyyətdən qayıtmışdı, dedi: “İki aydı işləmirəm, kənddəydim,
heç nədən xəbərim yoxdu. Zavodda nə var, nə yox, vəziyyət
necədi?”
− Vəziyyət pisdi, müharibə olacaq, − dedim. Təəccübləndi və mən əlavə elədim: − Bəli, vəziyyət çox pisdi, bu iş
sülh yoluyla düzələn deyil, müharibə olacaq.Bu söhbətdən üç həftə sonra, yeni il ərafəsində başqa
bir iş yoldaşıma da elə dedim. Bir qarlı gün idi, özü də iş günü deyildi, iş yoldaşım küçədə məni gördü və maşını yolun
qırağına verib saxladı. Görüşüb, hal-əhval tutduq, soruşdu ki,işlərin necədi, təzəgələnlərlə dil tapa bilirsənmi? Dedim, dil
tapmaq nədi, vəziyyət qəlizdi,