müharibə olacaq. Söhbət uzanırdı, hava da soyuq idi, keçib maşında oturdum, xeyli dərd-
ləşdik. − Məncə, direktorun özüylə söhbət eləsən yaxşıdı, − iş yoldaşım dedi. Bu sözü üçüncü, ya da, deyəsən, dördüncü də-
fəydi ki, təkrar eləyirdi.Ürək qızdırıb “müharibə olacaq” dediyim adamlar qor-
xuya düşüb, narahat olur: “Nəyinə lazımdı? Hamı necə, sən də elə: get, başını aşağı sal, işinlə məşqul ol”, − deyirdilər.
Tanışlarımın həyəcanı əsassız deyildi: dava eləmək istədiyim adamlar çoxdu, onların pulu da çoxdu, üstəgəl, hər an
mənə qarşı çevirə biləcəkləri hakimiyyət var əllərində.
Mən isə təkəm: tək-tənha. Əslində, belə qeyri-bərabər mübarizəyə girişmək fikrinə düşmək, onu dilə gətirmək özü də mövcud şəraitdə təhlükəli bir addımdır.
“Müharibə olacaq” desəm də, düzünə qalsa, heç nəyi dəyişdirməyəcək və son nəticədə mənə ziyandan başqa bir şey
verməyəcək qarşıdurmaya getmək istəmirdim: böyük bir mafiyayla kəllə-kəlləyə gəlmək, tək-tənha mübarizə aparmaq asan
iş deyil. Amma hadisələr elə inkişaf eləyirdi ki, elə bil hansısa
gizli bir qüvvə məni tutub, zorla o qarşıdurmaya sürükləyirdi və bir də baxıb gördüm ki, müharibə başlayıb. Ağlıma gələn
başıma gəlir, − bilirdim ki, belə də olacaq.Mən onları bir-neçə şeydə, əsasən də, maliyyə fırıldaq-
larında ittiham eləyirdim. Əslində, onların bütün fəaliyyəti elə maliyyə fırıldağından ibarətdir.
Onların mənə irad tutacaqları bir şey yox idi, bütün qüvvələrini səfərbərliyə alıb, məni dolaşdırmaq və nəsə bir
bəhanə tapıb, işdən çıxartmaq istəyirdilər. Bu cılız istəyin onlara xeyir verməyəcəyini, əksinə, son nəticədə ziyan vuracağını
bilsəm də, işdən çıxarılmaq, sonra təzədən bərpa olmaq kimi,uzun və üzücü bir proseduru keçmək istəmirdim. Digər tərəf-
dən də düşmənlərimə kiçik və müvəqqəti də olsa, hər hansı üs-tünlük şansını vermək fikrim yox idi.
Heç kim bizim işimizə qarışmırdı. Mən də, düzü, incimirdim, fikirləşirdim ki, camaat neyləsin, hər kəs öz canının
hayındadı. Yalnız bir-iki nəfər sözdə