deyəndə özüqarışıq, təzə direktorun komandasını nəzərdə tutur.
− Zavod idarəsində neçə aydı təmir işləri gedir. İnanırsınızmıki, oturmağa mənim nəinki adi bir kabinetim, heç olmasabalaca bir otağım da yoxdu. Başqa adamın kabinetində oturu-
ram, orda da elə darısqallıqdı, ayrıca bir stol qoymaq beləmümkün deyil. Kabinetində oturduğum adamın iş stolunun bir
küncünə qısılmışam. Təzə direktorun gəlişiylə zavodun idarə binasında ge-
nişmiqyaslı yenidənqurma və əsaslı təmir işləri başlayıb. Əslində, buna heç bir ehtiyac yox idi, çünki idarə binasında əsaslı
təmirin başa çatdığı heç yarım il də deyildi.
On gün əvvəl bu direktor müavini məni öz yanına çağırmışdı. Çox təəccübləndim, çünki küçə uşağı kimi, səviyyə-
siz və kobud danışırdı. Başqa çıxış yolu yox idi, cavabını verib,otaqdan çıxdım. Görünür, belə cavab olacağını gözləmirdi və
necə çaşmışdısa, durub, dalımca dəhlizə çıxdı. Ayaq saxladım ki, görüm, bəlkə, əlavə sözü var. Lal-dinməz dayanıb, gözlərini
döyə-döyə üzümə baxır, mən də buna baxıram. Bəlkə də, nəsə demək istəyirdi, ya da nəsə eləmək, məsələn, yumruqdavasına
çıxmaq istəyirdi. Amma cəsarəti çatmadı. Dəhlizdə xeyli adam var idi, əksəriyyəti də direktor müaviniylə işi olan adamlar idi,
gözləyirdilər ki, mənimlə söhbətini qurtarsın. Onlardan biri araya girdi: “Sən ona fikir vermə”, − deyib, direktor müavini-
nin qolundan tutdu, dəhlizin o başına apardı. Direktor müavininə son sözümü: “Zibilin biri zibil”, − deyib, pilləkənlə aşağı
düşdüm.Sən demə, direktor müavinini ən çox mütəəssir eləyən də ona “zibilin biri zibil”deməyim olub. Sözü o qədər adamın
yanında deməyim isə lap bərk yer eləyib. Hər halda, o hadisədən bir həftə sonra mənə belə dedilər; onun yanına tez-tez gedib-gələn iki nəfər danışdı, dedilər, deyir: “Bizim aramızdakı
söhbət gərək öz aramızda qalaydı. O söhbətin camaat içində, özü də o şəkildə davam eləməyi yaxşı olmadı.”

− Deyir, gələn aydan maaşlar artacaq, xəbəriniz varmı?
− Kim deyir?
− Camaat danışır? −