başlayıb: sünnilər gedib, şiə məsçidini partladır, günahsız
insanları namaz qılıb, Allaha dua elədikləri yerdə qanlarına qəltən eləyir, şiələr də sünnilərin başına eyni oyunu açır, əvəz
çıxırlar. Düzü, mən belə şeyləri eşidəndə xəcalət çəkirəm. − Düzdü, tamamilə doğru deyirsiniz. Amma xahiş edi-
rəm, beşcə dəqiqə imkan verin, görək radioda nə deyir. Sükut. − Prezidentin bölgələrə növbəti səfərindən danışır. Ax-
şam televizorda göstərirdilər, baxmadınız? Mən ordan-burdan baxdım.
− Sizi bilmirəm, dünən televizorda gördüklərimdən mənə ən çox təsir eləyən Kürdəmirin kəndində qayıqla Kürü ke-
çən camaatın suda boğulmağı oldu. Fövqəladə Hallar Nazirliyi dalğıcları töküb, axtarış aparır, neçə adamın meyidini tapa
bilmirlər. Olmazdımı orda bir körpü tikəydilər, ya da heç olmasa camaatın o üzə-bu üzə keçməsi üçün babat bir qayıq ve-
rəydilər, o bədbəxtlər də pulunu verib, nəqliyyat vasitəsi kimi istifadə eləyər, o cürə beş-beş, on-on suda boğulub ölməzdilər.
Camaatın istifadə elədiyi qayığı göstərəndə mən dəhşətə gəl-dim: çörək təknəsinə oxşayan əldəqayırma şeydi.
Necə də ürək eləyib, o əcəli-mayallağa minirlər! İki kənddi, bir adamın da
ağlına gəlmir deyə ki, bizim yiyəmiz yoxdu, gəlin heç olmasa özümüz öz başımıza çarə qılaq − adambaşı pul yığaq, bir qayıq
alaq. Televizorda kənd sakinlərindən birini göstərdilər, müxbir buna sual verdi ki, kəndinizdə baş verən bu hadisədən sonra,
yəqin, o, əldəqayırma qayıqdan istifadə eləməyəcəksiniz, qonşu kəndə də getməyəcəksiniz, eləmi? Əlli yaşlarında kişidi,
baxırsan, adamın yazığı gəlir. Nə desə yaxşıdı? “O, nə sözdü,
oğul? − müxbirə deyir. −Çayın o tayındakılar hamısı qohum-
əqrəbadı, simsardı, dost-tanışdı. Bəs bunun xeyri var, şəri var,
necə getməyək? Gedəcəyik, əlbəttə, gedəcəyik.” − O boyda
faciə bir yana, kişinin elə deməyi də məni lap bir təhər elədi.
− Uşaqlar, çay hazırdı. Hər kəs öz fincanını götürüb, küncdəki stola yaxınlaşdı
və çay süzüb, öz yerinə qayıtdı. Kim nə deyir