r desin, səhər vaxtı işdə içilən bir stəkan təzədəm çayın yerini heç nə vermir. Əgər
işin də yaxşı gedirsə, o çay bal dadır. Biz çayımızı içməyə macal tapmamış qapı açıldı, üz-
bəüz qonşu otaqdakı mühəndis içəri girdi. Əlində fincan tutubdu, salam verib soruşdu ki, çay varmı?
Elə bil iy bilirlər, çay hazır olan kimi bir-bir gəlirlər:
bəlkə çayınız ola? Çay var, amma soruşmaq ayıb olmasın, bu otaq sizin üçün çayxana-zaddı? Çay süzüb, heç olmasa gedib,
öz otaqlarında içsələr, yenə dərdyarıdı. Yayxanıb, boş stullarda
oturur, bizim söhbətimizə qoşulurlar. Yaxşı iş deyil bu, hər kəs öz iş yerində oturmalıdı. Şəxsən mən hələ indiyəcən qonşu
otaqların heç birində beş dəqiqə də oturmamışam, hətta işlə
əlaqədar nəsə lazım olanda belə, sözümü ayaqüstü deyib, qapıdan qayıdıram.Əgər kimsə gəlib, bizim otaqda çay içir, söhbət
eləyib vaxt keçirirsə, onda belə çıxır ki, bu otaq çayxana-söhbətxanadır.
Bu üzbəüz qonşu çox vaxt çay süzüb, öz otağına gedir,
hərdən də ləngiyib deyir: “Təzə anekdot varmı?” Olur ki, mən
cəld tərpənib, sözkəsənlik eləyirəm: “İş vaxtı nə anekdot?” −
yəni ki, get çayını öz otağında iç, bura sənin üçün söhbətxana
deyil. Amma xeyri yoxdu və artıq məni qabaqladılar.
− Var, niyə yoxdu?
− Danış görək.
− Deməli, bir kişinin oğlu Rusiyada işləyib, pul qazanır.Amma arvad-uşağı kənddədi, arada gəlib, bir-iki gün qalır,
yenə qayıdır. Növbəti dəfə gəlib-qayıdandan sonra dədəsi zəng eləyib, oğluna deyir: “A köpəyoğlu, neçə dəfə demişəm ki, o
rus qəhbələriylə ehtiyatlı ol, xəstələnərsən? Demişəm, deməmi-
şəm? Demişəm, yaxşı ki, boynuna alırsan. Bəs mənim deməyimin nə xeyri oldu ki, o zəhrimar xəstəliyi gətirib, gəlini xəs-
tələndirmisən? Gəlindən keçib...” − Sözün qısası, bütün rayona yayılıb. Onu bilirik. − Yaxşı, başqasını deyim. Bir kişinin arvadı hamilədi.
Bir gün kişi gileylənib, arvadına deyir ki, bəs mən qalmışam belə, heç bilmirəm neyləyim? Arvad deyir: sən nə əfəl adam-
san, qonşu arvadların birinə yaxınlaşsana...