nasosu işə salın, o biri deyir-
di, yox, lazım deyil, nasosu saxlayın, onsuz da xeyri olmaya-
caq; biri deyirdi, sistemə təzə filtr qoşmaq lazımdı, o biri deyirdi, bu məhsuldarlıqla təzə filtrə ehtiyac yoxdu və sair, və ilaxır.
İndi işlədiyimiz yer o vaxt sexin hasarından çöldəydi və mən, düzü, heç bilməzdim ki, bura zavodun ərazisidi. Bu, bir
belə daşı-qayanı da yəqin elə o vaxt – təzə qurğuları tikəndə gətirib, bura töküblər.Sexin o qırağında görünən və üçmərtəbəli məktəbə ox-
şayan köhnə binadan başlayırdım işə − qurğunun kompressor zalıdı ora. Aradan neçə illər ötübdü, növbə rəisi işlədiyim döv-
rü xatırlayanda yadıma düşən məqamlardan biri və birincisi o zala necə girməyim olur. Binanın birinci mərtəbəsindəki dörd
giriş qapısından birinə yaxınlaşır, dayanıb, üç-dörd dəfə dərindən nəfəs alır, ciyərlərimi havayla dolduraraq qapıdan içəri keçirdim
Tavanı çoxhündür olan maşın zalında səkkiz böyük ammonyak kompressoru dörd-dörd olmaqla iki cərgə düzülmüşdü, qurğunun məh-
suldarlığından asılı olaraq, onların üçü, dördü, ya da beşi işləyir, qalanları təmirdə və ehtiyatda olurdu, − bütün bunları mən
dəqiq bilməli, növbə jurnalına yazmalıydım. Kompressorların arasıyla axıracan gedib, geri qayıdırdım və artıq bilirdim onla-
rın hansı işləyir. Ümumi vəziyyəti öyrənmək, təmirdə və ehtiyatda olan kompressorlar barədə daha dəqiq məlumat almaq
üçün maşinistlərlə danışmalıydım. Digər tərəfdən də tələsməliydim: maşın zalına dolmuş ammonyak qazı məni boğur, sinə-
mi göynədirdi. Bərəlmiş gözlərimdən yaş axa-axa maşinistlərə yaxınlaşırdım. Maşinistlərin vecinə deyildi, çünki heç ayıq
vaxtları olmurdu. Bir dəfə də onları direktor tutmuşdu: girib zala, görüb ki, stolun üstündə boş araq butulkasıdı, iki dəm maşi-
nist də oturub şahmat oynayır. Direktor bərk hirslənmişdi, sex
rəisini çağırıb, göstəriş vermişdi ki, maşinistlərin ikisini də işdən qovsun. Sex rəisi, əlbəttə, “baş üstə” demişdi, amma tələs-
məmişdi, bir-iki gün gözləmişdi ki, direktorun hirsi