i günlər də söhbətimiz olub. Onu başa salmışam ki, mən bitərəfəm və heç bir partiyanın üzvü olmaq fikrində deyiləm.
O vaxt çox adam narazıydı, hətta o qədər ağını çıxartmışdılar ki, bu məsələ − işçilərin kütləvi şəkildə YAP-a keçir-dilməsi xarici radio-stansiyaların da müzakirə obyektinə çev-
rilmişdi.Digər partiyaların üzvlərinə təzyiq göstərib, onlarıYAP-a keçməyə məcbur eləyə bilməyəndə kompromissə gedir “yaxşı, eybi yoxdu, öz partiyandan çıxma, amma bizim par-
tiyaya da üzv yazıl”, deyirdilər. AXCP, Müsavat və s. partiyaların üzvləri işdən çıxarılmasınlar deyə, YAP-a da üzv yazı-
lır, hər iki partiyanın üzvlük biletini gəzdirirdilər. Partiyaya
qəbul məsələsi iclaslarda müzakirə olunurdu, görürdün, iki-üç
adam yuyulmamış qaşıq kimi, ortaya düşüb “bilirsiniz, məslə-
hətdi ki, hamılıqla YAP-a keçək. Belə lazımdı...”, deyir, hamı-
nın adından danışırdılar. Camaat da qorxusundan dinib-danış-
mırdı. Amma nə qədər çətin olsa da, mən iclasda söz alıb, öz
fikrimi bildirdim: “Hansı partiyanın üzvi olub-olmamaq hər
kəsin şəxsi işidi. Camaatı kütləvi şəkildə, necə deyərlər, “op-tom” partiyaya keçirmək düz deyil.”
İclasdan sonra rəislə təkbətək söhbətimiz oldu:
– Bu iş direktorun şəxsi göstərişidi, mən ona hesabat verməliyəm, – rəis dedi. – Bir özün fikirləş, mən indi gedim
ona necə deyim ki, filankəs partiyaya keçmir? Sənin üçün də
yaxşı deyil, direktor nə fikirləşər? Mənə də nöqsandı ki, iş-çilərimin hamısı YAP-a keçməyib.
Uzun çək-çevirdən sonra mən öz bitərəf mövqeyimi saxlaya bildim. Təzə direktor gələndən sonra yenə təzyiqlər başlayıb.
İndiki söhbətə gəlincə, bilirəm ki, bu partiya fəalı elə adamdı, ağzımdan nə çıxıbsa,
hamısını olduğu kimi, bir az da üstünə qoyub, öz əlavələriylə birlikdə yuxarılara çatdıracaq və aydın
məsələdir ki, buna görə mənə “sağ ol” deməyəcəklər. İlk ağlıma gələn o oldu ki, “atəşkəs” razılığı pozulacaq,
direktor yenə öz “tula”larını üstümə qısqırıb, imkan verməyəcək sakit oturub, işimlə məşqul