ə vurmurlar ki, papa yaxşı bişirir; hər gün işdən yorğun-ar-
ğın gedib, onlara yemək bişirməliyəm,” deyirdi. Kolbasanı
doğrayıb, nəzarət-ölçü cihazlarında işlənən ağ kağızın astar üzünə düzürdü və kağızı da qoyurdu sistemə qoşulmuş vaku-
um-qəbuledicilərdən birinin üstünə. Arada gedib, kolbasa tikə-
lərini o biri üzünə çevirirdi. Bu yolla sapılcasız və yağsız bir kolbasa qızartması bişirirdi ki, dadından doymaq olmurdu. Bu-
xar nasosunun isti tərəfinə düzüb bişirdiyi kartoflar da aləm idi. Bir balaca banka mal əti konservini açıb, tavaya tökür, elektrik
peçinin üstünə qoyurdu, kartof, soğan, göyərti və daha nələrsə əlavə eləyib, bütöv briqadanın nahar yeməyinə bəs eləyəcək əla
isti xörək hazırlayırdı. Yemək hazır olanacan Ayməddinov can-
dildən çalışıb, sobaların temperaturunu elə tənzimləyirdi, kar-toqramma baxanda elə bilirdin xətkeş qoyub, paralel xətlər
çəkmisən. İvanın zəngindən sonra Ayməddinov öz iş otağını tərk eləyib, ikinci mərtəbəyə – bizim yanımıza qalxırdı.
Stolun üstünə öz reseptiylə hazırlanmış salatlar və çörək düzürdü İvan, hərəyə bir boşqab xörək çəkirdi, sonra da əl atıb,
öz şkafındakı pal-paltarın arasından bir butulka çıxardırdı,onun da içində nə az, nə çox, düz üç yüz qram araq olurdu. Ay-
məddinovla İvan nahar vaxtı adama yüz əlli qram araq içirdilər və çox istəyirdilər ki, mən də içim. “Çox yox, yüz qram... Heç
olmasa əlli qram içərdin,” – deyirdilər. Amma mən işdə spirtli içki içmirdim, nə qədər təkid eləsələr də, “yox, içmirəm” deyib
dururdum. Onlar bunu görəndə nəsə elə bil tutulan kimi olur,sonra da zarafata salıb “ну, ладно, он же у нас молодой, все у
него впереди,” deyir, stəkanları toqquşdurub, arağı içir, yeməyə girişirdilər.Növbə rəislərinin ayrıca otağı yox idi, biz qurğu rəisinin
kabinetində otururduq. Oranın da havası çox ağır idi: pəncərəni açırdın – soyuducu blokdan içəri ammonyak qazı dolurdu, qa-
pını açırdın – regenerasiya blokundan gələn həlledici buxarı boğurdu adamı. Qapı-pəncərəni örtürdün,