Yadındadırmı internetdə danışmağımız ? Artıq 2 ilin sirdaşı olmuşduq . Qəlbimin dərinliklərindəki ,hətta yaxınlarımın belə bilmədiyi sirrləri sən bilirdin . Sənin sirrlərini isə mən . Dost idik . Sənə “dostum” deyə müraciət edirdim . Amma qəlbimdə qənə qarşı sevgi yaranmışdı . Deyə bilmirdim . Qəbul etməyəcəyindən qorxurdum . Mənə zaman lazım idi . Düşünmək üçün, güc toplamaq üçün, həmçinin sənə də, “O”-nu unutmaq üçün . Bilirdim həyatında kimsə var, amma əmin idim ki, onu sevmirsən ...

Sənə “Səni Sevirəm” demək anı artıq gəlib çatmışdı . Hər birimiz yetkin insanlar idik . Sənin də qəlbində mənə qarşı olan hissləri duymuşdum, buna görə cəsarətim bir az artmışdı . Bu etirafı sənin ad gününə saxladım, düşündüm ki, səninçün ikiqat hədiyyə olar ...

Yadındadırmı sənə ilk dəfə əllərindən tutub titrəyə-titrəyə “səni sevirəm” deməyim ?Yadındadırmı o utancaq baxışlarımız ? Qızarmışdın, sanki dərsdə danlanmış uşaq kimi üzünü küncə çevirib susmuşdun . Amma sevinirdin . Çünki, sən bunu gözləyirdin...

Yadındadırmı səki ilə üzüyuxarı, zarafat edə-edə getməyimiz ? Hərdən “sən pissən” deyib guya geri qayıtmağın ? Və sonra da “zarafat eliyirdim, səni sevirəm” deyib məni qucaqlamağın ?! Yadındadırmı gecələr evdə heçkəs eşitməsin deyə pıçıltıyla danışmağın ? Səsin çox şirin idi . Elə hey eşitmək istəyirdim sənin pıçıltını,mənə ruh verirdi ...
Gecəni çox sevirdin, hər gecə gəzməyə çıxırdıq. Ulduzları seyr edirdik . “Bu ulduz mənəm, sönməyimə az qalıb” deyirdin, mənisə bunu adi bir zarafat kimi qəbul edirdim . Amma ... Amma bilmirəm nə oldu... Həyatıma uzun bir sükut çökdü, məni tərk etdin . Ulduzlarmı ayırdı bizi,yoxsa həyatmı ?! Bilmirəm, əzizim !

Səninçün çox darıxmışam, səsin üçün, təbəssümün üçün . Pıçıltın üçün, gülüşün üçün . Gözəl qəlbin üçün . Və nəhayət “sönməyinə az qalan” bir Ulduz üçün ! O, mənim həyatımın ulduzu idi . Bir zaman yanımda idi, indi isə əlçatmaz göylərdən qəbrin üzərinə nur saçaraq göz yaşlarımı parıldadır ! O ulduz sənsən, hansı ki, ömür