sobanın yanına keçdim. Babamdan qalan köhnə, yellənən kresloda əyləşdim. Soba yavaş-yavaş yanırdı. Gözümü aram-aram yanan odunlara zilləmişdim. Yanarkən odunlardan çixan səs xoşuma gəlirdi. Sobanın istisi sardı bədənimi. Xumarlanmağa başladım. Elə kresloda oturduğum yerdə yuxuya getdim.
Yuxuda idim. Hamı bir nəfər kimi şəhərin məscidinə tərəf qaçırdı. Səs-küy götürmüşdü aləmi. “Məscidə Peyğəmbər gəlib, bütün müşküllərin açarı ondadır” -deyirdilər. Özümdən xəbərsiz mən də qaçmağa başladım.
Axrıncı döngəni dönüb çatdıq məscidə. Təngi-nəfəs olmuşdum. Məscidin qapısını izdiham bürümüşdü. Cammatı məscidin içinə, Peyğəmbərin görüşünə bir-bir buraxırdılar. Güc-bəlayla da olsa irəli keçib növbə tutdum. Mən də görüşmək istəyirdim. Bütün suallarıma cavab alacağıma əmin idim. Hər kəsin bir-bir növbəsi çatırdı. İçərı girənlərin üzünü iztirab bürümüşdü. Çıxanlar isə əksinə, çox şad-xürrəm çıxırdılar. Məndən bir neçə nəfər qabaqda dayanan kor kişinin növbəsinə az qalırdı. Ondan Peyğəmbərdən nə istəyəcəyini soruşdum. Kor kişi, “gözümə şəfa istəyəcəm” -dedi. Kişi içəri girdi. Bir qədər sonra o qayıdarkən gözlərimə inanmadım. Kişinin gözü açılmışdı. Hamı sevincdən ağlayırdı. Mən daha da ümidli oldum. Səbirsizliklə növbəmi gözləyirdim. Dayananların hamısı var-dövlət, ev-eşik, övlad və s. kimi şeylər istəyəcəklərini danışırdılar. Mənimsə dərdim mənasızlığım, təkliyim və nigaranlığım idi. Buna çarə istəyəcəkdim. Nəyi necə deyəcəyimi ürəyimdə təkrarlayıb əzbərləmişdim. Birdən qapıda duran keşikçilərdən biri mənim adımı çəkdi. “İsmayıl kimdir burda” –dedi. Əlimi qaldırıb irəli atıldım. “İsmayıl mənəm” -dedim. Keşikçi “sən gəl, keç içəri” –dedi. Məndən qabaqda dayananlar dilləndilər: “Axı onun növbəsi deyil”. Keşikçi “Onu Peyğəmbər şəxsən çağırır” -dedi. Ay Allah, həyəcan bürüdü məni.
Ayaqqabıları çıxarıb bir küncdə cütlədim. Üst-başıma düzəliş verib içərı atıldım. Məscid çox böyük idi. Hansı tərəfə gedəcəyimi, Peyğəmbərin hansı tərəfdə oturduğunu bilmirdim. Heyrətlə o yan-bu