u yana baxmağa başladım. Hər yeri sükut bürümüşdü. Bu sükutu məscidin qiblə tərəfindən gələn nurani səs pozdu. Peyğəmbərin səsi idi: “İsmayıl, oğlum, mən burdayam, gəl bura” –dedi. Ona tərəf getdim. Ay Allah, qoca, nurlu bir kişi idi. Saç-saqqalı ağappaq ağarmışdı. Elə salam demək istəyirdim ki, boğazımı qəhər tutdu. Birdən-birə ağlamağa başladım. Peyğəmbərin mülayim səslə “ağlama, oğlum” -deməsi məni daha da coşdurdu. Hönkürməyə başladım, ayaqlarına düşdüm. Saçımı tumarlayaraq ağlamağıma imkan verdi. Ağlaya-ağlaya bütün dərdimi, mənasızlığımı, nigarançılığımı ona danışırdım. O isə mən danışdıqca başını yelləyərək “bilirəm, bilirəm” –deyirdi.
Bir müddət keçdi. Mən ağlayıb ürəyimi boşaltmış, yüngülləşmişdim. O, dərin və mənalı sükütdan sonra dilləndi: “Oğlum, sənin bütün dərdlərinin bir səbəbi var. Səni bu günə qoyan bir şeydi. Bütün mənasızlıqlarının, boşluq hissinin bir nədəni var”.
Həyat sənin üçün mənasızdır, çünki aşiq deyilsən!
Qəlbində boşluq var, çünki aşiq deyilsən!
Heç nəyin ləzzəti yoxdur, çünki aşiq deyilsən!
Heç nəyə hövsələn yoxdur, çünki, aşiq deyilsən!
Ay mömin, sən aşiq deyilsən! Sənin dərdinin dərmanı eşqdir!
Özünü aldadırsan, əslində sən aşiq deyilsən!
De görüm eşqini sübut etmək üçün neyləmisən?
Insan “mən Allahımı sevirəm” -deməklə aşiq sayılmaz!
Allaha aşiq olmalısan, mömin! Allahını sevməlisən! Allahına vurğun olmalısan! Onda həyatın anlamı da olacaq, mənası da. Onda böyük ürəyin də olacaq, hövsələn də. Onda hər şeyin özünə məxsus olan mənasını görəcəksən! Oğlum, din insana sevməyi öyrətmək üçün gəlib. Din sevgidən qeyri bir şey deyil, inan!
Səni yoran quru ibadətlər, sevgisiz, adət üzündən olan əməllərdir! Allahına bəndəliyi onu sevdiyin üçün etməlisən oğlum!
Gündə beş vaxt məşuqunla təyin etdiyiniz görüş sizi biri-birinizə daha da yaxın, daha da səmimi etmirsə, onda bu sevgiyə şəkk etmək labüddür! Onda heç bu görüşün anlamı da yoxdur!
Oğlum, Allahını tanı, çünki sevgidə ilk addım mərifətdir! Onu tanıdınsa, ona