Səhər yuxudan oyandım. Narahat idim. Heç durmaq istəmirdim. Bir xeyli vaxt elə yatağımda uzanıb fikirləşirdim. Amma nə yazıq ki, qalxmaq lazım idi. Narazı halda qalxdım. Axı işə getməliydim. Yenə də həmişəki ssenari, yenə eyni işlər gözləyirdi məni; yenə də geyinməli, nahar etməli, işə gedib axşam qayıtmalıydım. Yorulmuşdum bu həyatdan. Maraqlı nəsə axtarırdım. Amma nə? Heç nəyin ləzzəti yox idi. Sanki hər şey mənasız idi mənimçün. Hamıya əhval-ruhiyyə bəxş edən şeylər mənim tükümü belə tərpətmirdi. Axşam məni toy şənliyinə dəvət etdilər. Uçmağa qanadım yox idi. Axır ki, bu iztirablardan, boşluqdan qurtulacağımı düşünürdüm. Axşam oldu. Geyinib-bəzənib toya getdim. Eh, bu da toy. Hamı deyir-gülür, mənsə masanın bir tərəfində təkbaşına əyləşib onları həsrətlə seyr edirdim. Hələ toy qurtarmamış evə qayıtdım. Yenə də narahat idim. Birdən namaz yadıma düşdü. Qəza olmasına çox az qalırdı namazın. Tələsik dəstəmaz alıb pəncərənin önündə bir küncə atdığım möhürü xalçanın üstünə qoydum. Yarıayıq-yarıyuxulu namazımı qurtardım. Çox yorulmuşdum. Amma iztirab və nigarançılığım qoymurdu məni yatmağa. Düşünürdüm ki, axı niyə mən hamıdan fərqliyəm, təkəm, ayrıyam?! Qaynayıb qarışmaq istəyirəm millətə, amma alınmır məndə. Bacara bilmirən. Axı nəyim çatmır mənim? Axı niyə beləyəm mən? Axı məni narahat edən nədir?..
Televizoru açdım. Bəlkə maraqlı bir şey mənə bu mənasızlığı unutdurdu. Amma bu da çarə etmədi. Hansı kanala atdım, camaat deyir-gülür, şənlənirdi. Elə bil məndən başqa heç kimin heç bir dərdi yox idi. Kanalları bir-bir dəyişdim. Hər yerdə eyni verilişlər. Eh! Əsəbiləşib söndürdüm televizoru.Yenə iztirab, boşluq bürüdü məni. Eyvana çıxdım. Uzun müddəət mənasız-anlamsız, heç bir şey düşünmədən eyni nöqtəyə zilləndim. Havalar soyumuşdu. Bir az üşüdüm. Otağa qayıtdım. Mətbəxə girib soyuducunu açdım. Nə istəsəm var idi. Amma mən heç nə istəmirdim. Su dolabını götürüb bir stəkan su süzdüm özümə. Bir-iki qurtum içib doydum. Suyun da dadı qalmamışdı. Çiynimə bir yorğan atıb