, “Əvvəl-axır yenə o yola qayıdacaq” düşünürdü.Onu başlarından etməyə çalışırdılar.Təkbaşına, gənc, gözəl və şəhərə nabələd qız üçün çox çətin olsa da o kəndə dönməyəcəkdi.Qərarlı idi..Altı illik təhsillə o heç yerdə iş tapa bilməsə də ümidini üzmürdü.Nə iş olsa işləyərdi.Lap qulluqçuluq da edərdi.Başqa əlacı yox idi.Qapı-qapı gəzib-“Sizə işçi lazımdırmı?Hər iş gəlir əlimdən.Nə iş olsa razıyam.”deyirdi.Qıtlıq illəri olduğu üçün camaat özünü güclə dolandırırdı.Qulluiqçu saxlamağa imkan harda idi?İmkanlı adamların sayı da indikindən çox az idi.Həm də Ayna heç imkanlı adamların evində işləməzdi də.Varlı kişilərin gənc qulluqçu qadınları onlarla yaxınlıq etməyə məcbur etməsini, buna razı olmayanlarısa bir bəhanə ilə əmək haqqını da vermədən qovması haqda çox eşitmişdi.O az maaşla, amma düzgün bir ailədə işləmək istəyirdi.

Artıq hava qaralmaq üzrəydi.Hündür mərtəbəli binaları çıxıb düşməkdən ayaqları, saysız qapıları döyməkdən barmaqları sızlayırdı.”Bu günlük bəsdir daha.Bu qapını da döyüm, sözümü deyim.Sonra gedim evə”.Qapını döymədən əvvəl qulaq asdı.İçəridən bir səs-səmir gəlmirdi.”Bəlkə heç evdə kimsə yoxdur?Qapını döymədən gedimmi, ya bir yoxlayım?”

Qapını gülərüz, gəncliyi keçsə də gözəlliyi qalan orta yaşlı bir qadın açdı.Bu qadının da təbəssümü anadangəlmə idi deyəsən.Lap eynən anasında, rəhmətlik bacısı Aliyədəki kimi.Onları xatırlayanda kövrəldi.Gözlərində yaş gilələndi.Qadın Aynanı dilənçi hesab etdiyindən yenidən evə keçib əlindəki iki min manatı (indiki pulla qırx qəpiyi) Aynaya uzatdı:

-Al, qızım.Allah yolunu açıq etsin.

-Çox sağ olun.Amma mən...dilənçi deyiləm.

Qadının onu dilənçi hesab edərək pul uzatması Aynanı daha çox kövrəltdi.İllərdən bəri içində yığılıb qalanları göz yaşlarıyla boşaltdı.

Halının pisləşdiyini görən qadın onun qoluna girib evə apardı.Evdə tək idi.Bayaqkı səssizlik də buna görəymiş.Qıza su gətirib yanında əyləşdi.Heç bir sual vermədən onun sakitləşməsini gözlədi.Üzündəki qara buludlar çəkilən kimi əvvəlki