təbəssümlü üzüylə daha da gözəl görünən Ayna ilk baxışdan Zərifənin qəlbinə yatdı.”Əgər dilənçi deyilsə yəqin ki, qaçqındı.Çox gözəl qızdı"-düşündü.Ayna özünə iş axtardığını dedi.Nədənsə qəbinə çox yatdığındanmı, ya anasını xatırlatdığındanmı ilk baxışdan Zərifəyə bir yaxınlıq duydu.Hər şeyi lap başdan anlatdı ona.Anasından başlamış son hadisələrədək.Bir yandan da düşündü ki, əgər onu işə götürəndən sonra bu əhvalatları başqasından eşidib onu işdən qovmasındansa elə indi bilib qərarını versin.Qırıq-qırıq danışsa da, danışanda o günləri xatırlayıb, xatırladıqca yaşayıb yenidən kövrəlsə də ağlamırdı daha.Bu dəfə ağlayan 16 yaşlı gənc qızın başına bu qədər hadisənin gəlməsinə, onun taleyinə dözə bilməyib göz yaşlarını saxlaya bilməyən Zərifə oldu.Elə həmin gün də Aynanın işə götürdü.Adı qulluqçu olsa da evin bir qızı kimi hörmət edildi ona.Zərifəgil varlı deyildilər.Orta imkanlı bir ailə idilər.Əri Tofiq kişi də Aynanı mehriban qarşıladı.Onların yeganə övladı Zakir hərbi xidmətdə idi.Bir neçə ay sonra hərbi xidmətini başa vurub qayıdan Zakir də Aynaya tez bağlandı.Uşaqlıqdan ata-anasının sözündən çıxmamasıyla, tərbiyəsilə qonşu uşaqlardan həmişə seçilən Zakir böyüyəndən sonra da dəyişilmədi.Hətta əsgərlik də onu dəyişməmişdi.Əvvəlki qız kimi utancaq, təmkinli, eyni zamanda həssas bir gənc idi.Bu yaşadək kimsəni sevməmişdi hələ.

Qız kimi utancaq oğlunun ona ürəyini açmasını gözləmədən Zərifə özü onunla danışmaq qərarına gəldi.Oğlunun Aynaya xüsusi münasibətini görən, onu gizli-gizli sevdiyini hiss edən ana ürəyi dözmədi.Elə bu gün bu sevda ya bitməli, ya davam etməliydi.Axı Zakir hələ xəbərsiz idi Aynanın keçmişindən, onun başına gələnlərdən.Bilsə onu qəbul edəcəkdimi?

-Oğlum, Aynaya olan hisslərindən xəbərim var.İstəmirəm səninlə söhbətimi işinə qarışmaq kimi başa düşəsən.Amma sən mənim gözümün ağı-qarası tək balamsan.İsəmirəm əzab çəkəsən.Nə də ki, kiməsə əzab verəsən.

-Axı nə olub ana?Niyə birdən narahat oldun?Mən ki, hələ Aynaya bir söz deməmişəm.