-Bəs nəyi gözləyirsən?Hisslərindən əmin deyilsən?

-Onu sevdiyimə özümdən çox əminəm.Sadəcə onun mənim təklifimi necə qarşılayacağını bilmirəm.

-Oğlum hələ tələsmə.Bilmədiyin çox şeylər var.

-Nəyi bilmirəm ana?Gizlətmə, nə bilirsənsə de.

Zərifə Aynanın əhvalatını olduğu kimi, lap başdan oğluna anlatdı.Eşitdiklərindən çox məyus olmuşdu Zakir.İlk dəfəydi kimisə dərindən belə sevirdi.Gözləri yaşardı.Ağlamaqdan özünü güclə saxladı.Başını aşağı salıb susurdu.Zakiri fikirdən anası ayırdı:

-Oğlum, səni nə qədər istədiyimi özün yaxşı bilirsən.Mən də, atan da sənin xoşbəxtliyinə çalışırıq.Sənə onu unut demirəm.Bu sənin həyatındır.Sənin qərarına hörmət edəcəm mən də.Atanasa bu barədə heç nə deməmişəm.Demərəm də.Necə də olsa yaşlı insandır.Köhnə fikirlidir.İndi qərarını ver.Bu danışdıqlarımdan sonra da onu qəbul etməyə hazırsanmı?

Qəfil sualdan özünü bir anlıq itirən Zakir (axı indiyədək anası ilə belə açıq söhbəti olmamışdı.Hələ hissləri haqda onunla heç danışmamışdı) başını aşağı salıb hələ də susurdu.

-Səndən söz soruşuram oğlum.Cavab versənə.

Handan-hana başını qaldırıb anasının gözlərinə baxaraq yavaşca dedi:

-Bəs sən?Heç nəyə baxmayaraq onu gəlinin olaraq qəbul edə bilərsənmi?

Suala sualla cavab verilsə də artıq cavab məlum idi...Eşitdiklərindən sonra da Zakirin Aynaya münasibəti dəyişməmiş, sevgisi azalmamışdı.

-Mən onu tanıdığım ilk gündən gəlinim olaraq görməyi arzulamışdım...

...Aynanınsa olanlardan xəbəri yox idi.Bir neçə gün idi ki, çox fikirli, sıxıntılı görünürdü.Bir az əvvəl Aynanın otağına nə üçünsə keçən Zərifənin diqqətini stolun üstündəki açıq, yazılı dəftər çəkdi.Dəftəri götürüb baxır.Əvvəlcə bunun gündəlik olduğunu bilmədi.Bilsə oxumazdı bəlkə də.Maraq hissi üstün gəlir və axırıncı yazılı vərəqi oxumağa başlayır:-

“...Bu gün buraya gəldiyim gündən düz iki il keçir.İki il əvvəl düşdüyüm çirkabdan qurtulmağa çalışanda, kənddən baş götürüb şəhərə gələndə heç yuxuma da girməzdi ki, Zərifə xala kimi bir